“จะไปทำภารกิจแผนที่เส้นทางเดินเรือไหม?” โจวป๋ออันเกาหัว
“ไม่! เราจะทำภารกิจของสถาบันเซหาน ผ้าเช็ดหน้ามีแค่ผืนเดียวจะไปพออะไร? เมคาพิโรธคลื่นคลั่งของสถาบันจักรวรรดิก็ลงทะเลได้เหมือนกัน เราต้องชิงภารกิจนี้มาให้ได้” เสิ่นเจาหยุ่นหยิบจอสมองกลขึ้นมาส่งข้อความหาเถาไป๋เซวียน
[เสิ่นเจาหยุ่น: ส่งรายละเอียดภารกิจของสถาบันเซหานที่ตรวจสอบได้เมื่อวานมาให้ฉันหน่อย @เถาไป๋เซวียน]
[หลานเวยอวี่: ??? เธอจะชิงภารกิจของสถาบันเซหานเหรอ?]
[เว่ยสวิน: เธอนี่ไม่คิดจะเหลือทางรอดให้สถาบันอื่นเลยจริง ๆ สินะ!]
ลู่ทิงหลานชะงักไป “นี่เธอกะจะทำให้พวกเขาวุ่นวายกว่าเดิมอีกหรือไง?”
คราวนี้ก็จะมีภารกิจที่ทำไม่สำเร็จเพิ่มมาอีกหนึ่งภารกิจ ไม่เหลือทางให้ใครเลยสักนิด สถาบันทั้งสี่แห่งนั่นคงได้คลั่งกันพอดี
เสิ่นเจาหยุ่นมองลู่ทิงหลานอย่างไร้เดียงสา “ฉันเป็นคนดีขนาดนี้ จะไปทำร้ายใครได้ยังไง! ฉันกำลังช่วยสถาบันเซหานเก็บกวาดเรื่องยุ่ง ๆ ต่างหาก! ถ้าเราโดนแย่งผ้าเช็ดหน้าไป แล้วต้องยืนโดนโจมตีอยู่ฝ่ายเดียวเหมือนสถาบันอื่นจะทำยังไง?”
เดิมทีเธอไม่ได้คิดจะยุ่งกับภารกิจนี้ด้วยซ้ำ ใครใช้ให้คนของสถาบันเซหานเลิกทำกันล่ะ
แถมเธอยังบังเอิญรู้วิธีรับมือหมึกยักษ์หนวดดูดพวกนั้นอีก
เนื้อวางอยู่ตรงหน้าแล้วไม่งับ เธอคงรู้สึกว่าขัดกับหลักการใช้ชีวิตของตัวเอง ยิ่งไปกว่านั้น อำนาจควบคุมสถานการณ์ก็ต้องอยู่ในมือเรา
ลู่ทิงหลานขยับปาก แต่เถียงไม่ออกจริง ๆ
จะโทษใครได้ล่ะ คนของสถาบันเซหานไม่เอาไหนเอง!
จับตาดูกันมาเกือบสองวันแล้ว ยังทำภารกิจนี้ไม่สำเร็จอีก