หลิวเหวินจ้งถูกด่าจนหน้าแดงก่ำ เขาทำหน้าน้อยใจพลางเถียงว่า “นี่มันหลักคำสอนหัวใจเหล็กกล้าของทหารเมคาเดี่ยวนะ ความยุติธรรมสดใส ไม่ย่อท้อ ไม่ท้อถอย...”
ที่หลิวเหวินจ้งพูดถึงคือหลักคำสอนหัวใจเหล็กกล้า ซึ่งมีต้นกำเนิดเมื่อร้อยกว่าปีก่อนจากดาวศูนย์กลาง เป็นข้อบังคับความเชื่อที่เป็นตัวแทนของระบบความเชื่อของกลุ่มทหารเมคาเดี่ยวบางกลุ่ม
ตอนแรกเริ่มมาจากขุนเธอบนดาวศูนย์กลางที่ใช้ในระหว่างการแข่งขันเมคา เพื่อเน้นย้ำถึงความเหนือกว่าของสถานะและจิตวิญญาณส่วนตัว
ต่อมาเมื่อมีการแข่งขันเมคามากขึ้นเรื่อยๆ ในสหพันธ์ ข้อบังคับความเชื่อแบบนี้ก็เริ่มเป็นที่นิยมในสหพันธ์ โดยเฉพาะในหมู่คนหนุ่มสาว
อวี๋หย่งพูดไม่ออกเลยสักคำ เขาชี้ไปที่ลู่วิ่งไกลๆ อย่างไม่เกรงใจ “แกไปวิ่งสิบกิโลมาเลยนะ! ดีๆ ไม่เอา ไปเอาของแย่ๆ มาใช้หมดเลย เรื่องตลกโปกฮาของพวกขุนเธอดาวศูนย์กลางนั่นน่ะ ยังกล้าไปเลียนแบบเขาอีกเหรอ?
เมคาคืออาวุธสงคราม ในอนาคตต้องใช้เพื่อฆ่าสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์นะ! ถ้าแน่จริงก็ไปพูดเรื่องความยุติธรรมสดใสกับไอ้พวกสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์นั่นสิ!“
เพราะไอ้หลักคำสอนหัวใจเหล็กกล้าบ้าบอนี่ แผนการสอนใหม่ที่เขาเพิ่งเขียนขึ้นมาก็เลยใช้ไม่ได้
แนวทางวิทยาศาสตร์ศึกษาและการศึกษาคุณภาพที่อาจารย์ใหญ่เน้นย้ำมันไปไม่รอด
เขาก็ต้องกลับไปใช้วิธีสอนแบบจ้ำจี้จ้ำไช ต้องถอนไอ้หลักคำสอนหัวใจเหล็กกล้างี่เง่านั่นออกจากสมองของนักเรียนให้ได้
หลิวเหวินจ้งเบิกตากว้าง เขาไม่ยอม หลักคำสอนหัวใจเหล็กกล้ามันไม่ได้ผิดสักหน่อย...
เขาอ้าปากกว้าง ยังจะเถียงอีก อวี๋หย่งถีบเข้าให้หนึ่งทีทันที “กลั้นคำพูดของแกไว้ในท้องนั่นแหละ วิ่งสิบกิโล ไปเลย! ถ้าแกยังพล่ามอีก จะเพิ่มให้อีกสิบกิโล!”
หลิวเหวินจ้งสะดุ้งเฮือก รีบกำหมัดยกขาวิ่งปรู๊ดออกไปทันที