ห้องเรียนเออีโฟร์ทีน
คาบต่อไปก็ยังเป็นวิชา “ประวัติการพัฒนาเมคา” ของเหยียนจื่อกวง
คราวนี้เสิ่นเจาหยุ่นไม่ได้มาสายอีกแล้ว
เสิ่นเจาหยุ่นเดินไปนั่งที่ประจำตัว ส่วนเซี่ยซิงอวี่ผู้โชคร้ายต้องลงมาเรียนซ้ำก็ทำตัวสนิทสนมเดินมานั่งข้าง ๆ อย่างไม่เคอะเขิน
เซี่ยซิงอวี่เห็นสภาพรุ่นน้องในห้องอิดโรยซอมซ่อ เลยกระซิบถามเสิ่นเจาหยุ่นว่า “เมื่อกี้พวกเธอมีเรียนคาบกันมาเหรอ?”
“อื้ม! เพิ่งเลิกวิชาฝึกใช้อาวุธของอาจารย์อวี๋หย่งน่ะ” เสิ่นเจาหยุ่นหยิบหนังสือขึ้นมาบังหน้าเซี่ยซิงอวี่เบา ๆ
ผ่านไปสองเดือน เธอก็ค้นพบว่ารุ่นพี่ปีสองคนนี้เป็นคนกระตือรือร้นเกินเหตุ ชอบใช้การสัมผัสทางกายแสดงอารมณ์ของตัวเองสุด ๆ
จริงอย่างที่คิด เซี่ยซิงอวี่คว้าหนังสือพร้อมมือเสิ่นเจาหยุ่นเข้ามากอดไว้ในอ้อมอกอย่างชำนาญ พลางพูดเว่อร์ ๆ “คาบอวี๋หย่งนี่เอง... มิน่าล่ะ! แกก็เป็นอาจารย์ห่วย ๆ เหมือนกัน แต่ถ้าให้จัดอันดับนะ อาจารย์ที่ห่วยที่สุดในโรงเรียนก็ต้องเหยียนจื่อกวง...”