ถึงจะเพิ่งอ่านข้อมูลมาไม่กี่ชั่วโมง แต่เสิ่นเจาหยุ่นก็ค่อนข้างผิดหวัง
เทคโนโลยีก้าวหน้าไปไหนบ้างหรือเปล่า?
ก็มีนะ แต่พอเฉลี่ยใส่ช่วงสามร้อยปีนี้ มันก็เหมือนบีบยาสีฟันออกจากหลอดทีละนิดนั่นแหละ
เสิ่นเจาหยุ่นไม่เชื่อ ยังแคลงใจอยู่ว่าอาจเป็นข้อมูลของสถาบัน ซึ่งก็ต้องเก่าและพื้นๆ หน่อย
เธอเลยเปลี่ยนไปค้นหาเมคารุ่นใหม่หลายรุ่น หลายระดับ ที่เขาเอ่ยถึงกันในตลาด
เธอศึกษาข้อมูลแนะนำผลิตภัณฑ์พวกนั้นซ้ำไปซ้ำมา
สุดท้ายก็ได้ข้อสรุปว่า ถ้าเสียเงินซื้อเมคาพวกนั้นจากตลาด เธอคงเป็นอีหนูตกเบ็ดชัดๆ
แต่จะไม่มีเมคาเลยก็ไม่ได้...
อ่านข้อมูลไปสองสามชั่วโมง เสิ่นเจาหยุ่นก็เริ่มล้า
เธอเอนหลังพิงเก้าอี้ นิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ
พักหนึ่งจึงพึมพำกับตัวเองว่า “ถึงจะไม่มีข้อมูลสาธารณะของเมคาระดับ S แต่ถ้าซื้อเมคาระดับ A หรือต่ำกว่าก็ขาดทุนชัดๆ
เงินเราก็ไม่พอ งั้นสร้างเองดีกว่า! หรือซื้อเมคาที่ถูกที่สุดสักตัว แล้วไปหาอะไหล่มือสองมาแต่งก็ได้“
ระหว่างหาข้อมูล เสิ่นเจาหยุ่นพบว่าในฟอรัม นอกจากช่างผลิตเมคามืออาชีพแล้ว ยังมีคนที่ทำงานในวงการนี้ส่วนหนึ่ง
พวกนี้บ้างก็เป็นพ่อค้าคนกลาง บ้างก็เป็นนักต้มตุ๋น เอาวัสดุมือสองจากการรื้อเครื่องและเมคามือสองราคาถูกมาเร่ขายในฟอรัม
ของที่ในตลาดขายกันเป็นหมื่นเป็นแสน พวกเขาอาจขายแค่หลักพัน
เมคาราคาหลายล้านหลายสิบล้าน พวกเขาลดราคาให้ได้ถึงยี่สิบสามสิบเปอร์เซ็นต์