นักเรียนที่อยู่ด้านหน้าจ้องมองเธอด้วยแววตาเป็นประกาย ก่อนจะเงียบลงทันที
“เงียบ! บรรพบุรุษบอกว่าจะจัดการเอง!”
“เสี่ยวอวิ๋นบอกว่าจะจัดการเอง ต้องมีวิธีแน่ ๆ”
“อธิการบดีสู้บรรพบุรุษไม่ได้หรอก!”
......
มีคนกลัวว่านักเรียนที่อยู่ด้านหลังจะฟังไม่ชัด จึงส่งเสียงบอกต่อกันไปเป็นทอด ๆ คลื่นเสียงแผ่กระจายออกไปราวกับระลอกน้ำ ไม่ถึงหนึ่งนาทีทุกคนก็เงียบสนิท
สายตาเปี่ยมความไว้วางใจของทุกคนจับจ้องอยู่ที่เสิ่นเจาหยุ่น
ครูที่ตะโกนจนเสียงแหบอยู่ข้าง ๆ ถึงกับยืนอ้าปากค้าง…
นี่มันไม่ยุติธรรมชัด ๆ! เขาตะโกนอยู่ตั้งนาน ยังสู้เสิ่นเจาหยุ่นยกมือครั้งเดียวไม่ได้เลย
ซุนเจียโย่วโกรธแทบตาย เขาถูกนักเรียนพวกนี้ทำเอาหมดสภาพ ที่แท้พวกเขาฟังแต่คำพูดของเสิ่นเจาหยุ่นนี่เอง
เสิ่นเจาหยุ่นยกมุมปาก พอใจกับผลงานของนักเรียนเหล่านี้มาก
หลัวเหวินเตือนจากด้านข้างว่า “พวกเราจะได้เข้าไปทำงานในสถาบันวิจัยหรือไม่ก็ไม่เป็นไร แต่อาจารย์เหยียนจื่อกวงห้ามถูกโยกย้ายตำแหน่ง!”
“ตำราเก่าก็ห้ามรื้อทิ้งยกชุดด้วย” เถาไป๋เซวียนเสริม
“เข้าใจแล้ว!”
พูดจบเสิ่นเจาหยุ่นก็เดินไปหาหม่าหลิน
“คุณหวัง ไม่นึกเลยว่าจะเป็นกิจการของตระกูลหวัง! เมื่อร้อยห้าสิบกว่าปีก่อน สถาบันของเรายังร่วมมือกับบริษัทของตระกูลคุณอยู่เลย ตอนนั้นยังทำโครงการวิจัยด้วยกันด้วย ต่อมาครอบครัวคุณก็ย้ายไปดาวนอก…”