คุณหวังตัวน้อยจัดท่าได้เท่สุด ๆ ทันใดนั้นก็มีเสียง “ซี้ด” ดังมาจากข้าง ๆ
กลิ่นน้ำมันใส่ผมหอมฉุนลอยออกมาจากหน้าต่างยานพาหนะบินได้
คุณหวังตัวน้อยเหลือบมอง......
ภายในยานพาหนะบินได้ หานเวยกำลังก้มหน้าพ่นสเปรย์ใส่ผมหน้ากระจก พ่นซ้ายพ่นขวา ราวกับอยากเชื่อมเส้นผมทุกเส้นให้ติดแน่นอยู่บนหัว
หานเวยกำลังนินทาคุณหวังตัวน้อยอยู่ในใจ
เพราะคุณหวังขับยานพาหนะบินได้เร็วเกินไป ทรงผมของเขาถึงได้ยุ่งหมดแล้ว
ทุกคนหันไปมองคุณหวังตัวน้อยพร้อมกัน ไม่มีใครรู้ว่าจู่ ๆ คนที่โผล่มานี่เป็นใคร
เสิ่นเจาหยุ่นก้มมองจอสมองกล......
ข้อความที่เธอส่งหาคุณหวังตัวน้อยเมื่อครู่ คือให้เขาหาคนมาร่วมมือรับสมัครคนที่สถาบันสหพันธ์ที่หนึ่ง
เธอไม่คิดเลยว่าคุณหวังตัวน้อยจะมาด้วยตัวเอง
“แกเป็นใคร? ที่นี่มีสิทธิ์ให้แกพูดด้วยหรือไง?”
ซุนเจียโย่วถูกขัดจังหวะคำพูดเมื่อครู่ จึงจ้องคุณหวังตัวน้อยอย่างไม่พอใจ
“ซุนเจียโย่ว อายุปูนนี้แล้วนะ ทำไมอารมณ์ร้ายขึ้นขนาดนี้?”
หานเวยจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนกระโดดลงจากยานพาหนะบินได้
ซุนเจียโย่วขมวดคิ้ว “หานเวย......ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?”
เขารู้เรื่องที่หานเวยแตกหักกับตระกูลซู เพียงแต่ไม่คิดว่าจะมาเจอกันที่นี่
“ฉันเรียกพวกเขามาเอง!” เสิ่นเจาหยุ่นปรบมือ
สายตาทุกคนหันไปทางเสิ่นเจาหยุ่น
เสิ่นเจาหยุ่นเดินไปหาหานเวยกับคุณหวังตัวน้อย
คุณหวังตัวน้อยหยิบแฟ้มเอกสารจากกระเป๋าเอกสารแล้วยื่นให้เธอ
ตั้งแต่หนึ่งสัปดาห์ก่อน เสิ่นเจาหยุ่นก็เล่าให้เขาฟังแล้วว่าเธอถูกใจคนกลุ่มหนึ่งที่สถาบันสหพันธ์ที่หนึ่ง
พอดีโรงงานของเขากำลังจะย้าย เขาจึงขอรายชื่อบุคลากรจากเสิ่นเจาหยุ่น ตั้งใจว่าพอจัดการธุระเสร็จแล้วจะมารับคนที่สถาบันสหพันธ์ที่หนึ่งสักกลุ่ม