ไป๋จิ้นซีรีบก้าวเข้าไปขวาง ปกป้องซุนเจียโย่วกับหม่าหลินไว้ด้านหลัง
เขาเป็นห่วงจริง ๆ ว่าสองคนนี้จะโดนนักศึกษาจับได้แล้วรุมอัดจนยับ
สองคนนี้ปากไม่ค่อยเป็นงาน ถ้าเป็นนักศึกษาในสาขาของเขา ป่านนี้คงคว้าเมคามาลุยกันแล้ว!
แน่นอนว่าเพิ่งคิดได้เท่านั้น โจวป๋ออันที่อยู่ข้างล่างก็โวยวายขึ้นมา “ให้ตายเถอะ! เขาจะยุบสาขาการผลิตเมคาแล้ว คืนนี้พวกเราจับเขาคลุมกระสอบกัน!”
“โอ้โห สาขาการผลิตเมคากำลังจะโดนเขาทำให้หายไปแล้วนะ พวกสาขาการผลิตเมคาทั้งหลาย... แบบนี้ยังทนไหวอีกเหรอ?” เฝิงก่วงพูดด้วยน้ำเสียงกวนประสาทสุด ๆ
“จะคลุมกระสอบทำไม ขึ้นไปอัดมันเลยสิ! ปรมาจารย์อะไรของมัน ชื่อเสียงปรมาจารย์ก็ไม่ได้มีประโยชน์กับพวกเราสักหน่อย!” ข้าง ๆ มีหนุ่มเลือดร้อนถกแขนเสื้อเตรียมลุยจริง ๆ
ไป๋จิ้นซีรีบคุ้มกันซุนเจียโย่วถอยหลัง
เขาตะโกนเสียงดังว่า “โจวป๋ออัน จางปิง! อย่านึกว่าฉันฟังเสียงพวกนายไม่ออกนะ!”
โจวป๋ออันกับจางปิงหดคอพร้อมกัน...
เฝิงก่วงยื่นคอออกมาตะโกน “คณบดี เรื่องนี้โทษพวกเราไม่ได้ เขาพูดจาไม่น่าฟังเอง คนเลือดร้อนหน่อยก็ทนไม่ไหวทั้งนั้น!”
เสิ่นเจาหยุ่นเดินเข้ามายืนขวางหน้านักศึกษาเช่นกัน
เธอถอนหายใจ มองนักศึกษาทั้งกลุ่ม “ค่อย ๆ ดูก่อนว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วค่อยว่ากัน”
นักศึกษาหลายคนที่ทำงานอยู่สถานีซ่อมบำรุงจำเธอได้ จึงยังยอมฟังคำพูดของเธอ
ซุนเจียโย่วยืนอยู่หลังไป๋จิ้นซี พลางมองหม่าหลินด้วยรอยยิ้มเย็นชา “นักศึกษาสถาบันสหพันธ์ที่หนึ่งสู้วิทยาลัยอังโกลัวไม่ได้จริง ๆ! ต้องผลักดันการปฏิรูปตำราเรียน ตำราล้าหลังแบบนี้มีแต่จะผลิตพวกไร้สมองออกมา”
สีหน้าหม่าหลินพลันไม่น่าดูเมื่อได้ยินคำพูดของซุนเจียโย่ว