เหยียนจื่อกวงโบกมือไปมา แต่ก็ยังทำตามคำพูดของรองคณบดีกวนมู่เฉิง
เพื่อช่วยให้เขาได้ย้ายตำแหน่ง รองคณบดีกวนลงแรงไปไม่น้อย
พอได้ยินดังนั้น นักศึกษาเอกการต่อสู้ด้วยหุ่นยนต์ที่อยู่ข้างล่างก็โห่ร้องดีใจกันทันที
เรื่องอื่นพวกเขาอาจไม่รู้ แต่สมองของบรรพบุรุษนี่ใช้งานได้ดีแน่นอน
พวกเขาเคยเจ็บตัวมาไม่รู้กี่ครั้ง จึงเชื่อบรรพบุรุษแบบไม่มีเงื่อนไข
ท่ามกลางเสียงอื้ออึง เฝิงก่วงบีบเสียงตะโกนว่า “ใช่! ปรมาจารย์ทึ่ม ๆ คนนั้น ไหนลองบอกพวกเราสิว่าเมคาขนาดยักษ์มันดีตรงไหน ถึงได้ทำตัวเนรคุณ ลืมแม้กระทั่งบรรพบุรุษแบบนี้!”
“บรรพบุรุษใช้เวลาแค่ 5 นาทีก็หาปัญหาในโครงสร้างเมคายักษ์ได้เป็นร้อยแบบแล้ว!” โจวป๋ออันร่วมโห่ร้องโวยวายตามไปด้วย
“โครงสร้างเมคายักษ์ห่วยแตก มีปัญหาแล้วยังไม่ยอมให้คนอื่นคิดค้นอะไรใหม่ ๆ อีก!” เซี่ยซิงอวี่ตะโกนอย่างโมโห พลางฟาดมือลงบนไหล่ของนักศึกษาสาขาการผลิตเมคาที่อยู่ข้าง ๆ
นักศึกษาคนนั้นหดไหล่โหยงด้วยความเจ็บจนหน้าบิดเบี้ยว แต่ไม่มีเวลาร้องโอดโอย ได้แต่พยักหน้ารัว ๆ “รุ่นพี่เถาพูดถูก เขาแค่อยากฆ่าความสามารถในการคิดค้นของพวกเรา!”
เสียงหัวเราะเยาะจากนักศึกษาข้างล่างดังเสียจนซุนเจียโย่วทำเป็นไม่ได้ยินไม่ไหว
เขาสูดหายใจ ก่อนแค่นเสียงเย็นชา “เมคาขนาดยักษ์พัฒนามาจากเมื่อ 300 ปีก่อนจนถึงตอนนี้ได้ ก็เพราะเป็นทางเลือกของยุคสมัย เป็นผลึกภูมิปัญญาของผู้คนมากมาย พวกเธอมีสิทธิ์อะไรมาพูด...”
“ถุย!” เสิ่นเจาหยุ่นจ้องซุนเจียโย่วด้วยสายตาเย็นเยียบ “ตลกดีนะ โจรขโมยลูกคนอื่นไปเลี้ยงเองไม่ดี ยังกล้าออกมาชูหางให้ตัวเองดูดีอีก”