วันนี้คุณหวังตัวน้อยเตรียมตัวมาค่อนข้างพร้อมทีเดียว แม้แต่คำพูดตอนเจรจาก็ยังคิดเตรียมไว้ตั้งนาน
เดิมทีเขาคิดว่าอุปสรรคใหญ่ที่สุดของวันนี้คือการเกลี้ยกล่อมเสิ่นเจาหยุ่น ใครจะรู้ว่าจู่ ๆ จะมีคนโผล่มาแย่งตัวเธอไปเสียได้
แต่ยังดีที่เขาเป็นคนใจกว้าง เขาคิดว่าเสี่ยวอวิ๋นฉลาดขนาดนี้ ยังไงก็ต้องเลือกอยู่ฝ่ายเขาแน่
หานเวยได้ฟังคำพูดของคุณหวังตัวน้อยแล้วก็มองเสิ่นเจาหยุ่นอย่างน้อยใจ
นี่เรียกว่าพนักงานชั่วคราวตรงไหนกัน?
แล้วเมื่อกี้ใครเป็นคนจัดงานให้เขาล่ะ?
เขาทนไม่ไหวจึงเอ่ยว่า “อย่าไปฟังเธอพูดมั่ว เธอเป็นหัวหน้านักออกแบบของที่นี่!”
เสิ่นเจาหยุ่นรับสายตาจากอาจารย์หานได้ จึงลูบจมูกแล้วตอบอย่างมีเหตุผลเต็มที่ว่า “ก็ไม่ใช่นี่ เงินเดือนฉันแค่เดือนละ 20,000 เหรียญดารา นี่แหละเงินเดือนพนักงานชั่วคราว”
เธอพูดตามความจริงมาโดยตลอด
คุณหวังตัวน้อยรีบพูดทันทีว่า “เขาให้เงินเธอแค่ 20,000 เหรียญดารา เธอยังอยู่กับเขาอีกเหรอ? ฉันจะไปดาวหลัวเถียนสร้างสถาบันวิจัย สร้างโรงงานสาขา! พรุ่งนี้จะไปดูที่ดินเลย!”
หานเวยตบโต๊ะ “ฉันขึ้นเงินเดือนให้เธอ เดือนละ 500,000 เหรียญดาราพอไหม?”
เสิ่นเจาหยุ่นหันไปมองหานเวยอย่างประหลาดใจ
แล้วก่อนหน้านี้ทำไมไม่พูดล่ะ?
ถ้าขึ้นเงินเดือนให้เธอเร็วกว่านี้ เธอก็คงไม่ปล่อยให้เจนนี่เอ๋อร์ของเขาหนีไปหรอก
ได้เงินเท่าไรก็ทำงานเท่านั้น เข้าใจไหม?
เสิ่นเจาหยุ่นยังไม่ทันพูด คุณหวังตัวน้อยก็ประชดขึ้นมาก่อนว่า “หึ ๆ... 500,000 เหรียญดารา พูดออกมาได้ยังไง เสี่ยวอวิ๋นขายระบบได้สัปดาห์ละเท่าไรยังมากกว่าเงินก้อนนี้เสียอีก”