“ไม่!” หานเวยรู้สึกว่าชีวิตตัวเองช่างน่าเศร้าเหลือเกิน
“ก็ได้ งั้นอย่าลืมขึ้นเงินเดือนให้ฉันด้วยล่ะ”
เสิ่นเจาหยุ่นพูดจบก็ไม่สนใจเขาอีก คว้าจอสมองกลบนโต๊ะแล้วเดินออกไป
เฮ้อ ชาติก่อนกับชาตินี้ก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน เธอไม่เข้าใจผู้ชายจริง ๆ
ฉื่อฉินในอดีตก็ทำตัวกระมิดกระเมี้ยนแบบนี้ ส่วนอาจารย์หานในตอนนี้ก็ทำตัวกระมิดกระเมี้ยนไม่ต่างกัน
คนที่อยากพักก็คือเขา คนที่ไม่อยากพักก็คือเขา
เรื่องเยอะจริง ๆ สู้เมคาไม่ได้ น่ารักกว่าเยอะ
เวลาของเธอมีค่า ในเมื่อรับปากคุณหวังตัวน้อยไปแล้ว ก็ต้องไปจัดการแบบแปลนให้เรียบร้อย
เธอต้องแก้แบบแปลนเมคาให้เหมาะกับระบบหน่วงแรงต้านแต่ละขนาด
พอแก้แบบแปลนเสร็จ ก็ยังต้องให้ช่างหูช่วยประสานงานอีก
เสิ่นเจาหยุ่นเดินไปพลางส่งข้อความเข้าแชตกลุ่มเปลวเพลิงเอ็กซ์ไปพลาง
[ฉันนี่แหละบรรพบุรุษแก: วันนี้งดการแข่งขันประเภททีมก่อนนะ ฉันรับงานใหม่มา ต้องขยันหาเงินแล้ว
พวกเธอก็เตรียมตัวเปิดเทอมวันมะรืนให้ดีล่ะ]
[เฉียนเฉียนเฉียนเฉียนเฉียนเฉียน (หลี่เสวี่ยโม่): เสี่ยวอวิ๋น คะแนนสภาพร่างกายสำหรับแลกยาบำรุงยังขาดอีกนิดไม่ใช่เหรอ?]
เสิ่นเจาหยุ่นอ่านข้อความของหลี่เสวี่ยโม่แล้วก็อดนวดขมับไม่ได้
คะแนนที่เธอหาได้ช่วงปิดเทอมเอาไปแลกวัสดุหมดแล้ว
คะแนนสำหรับยาบำรุงสภาพร่างกายยังขาดอยู่นิดหน่อย
แต่ก็ไม่ต้องรีบร้อน วันหยุดสุดสัปดาห์ปกติก็ไปแข่งเก็บคะแนนได้
เธอกำลังจะตอบหลี่เสวี่ยโม่
หัวหน้าทีมก็ส่งข้อความมาเหมือนกัน