“ไม่! เธอไม่คิดว่ายานของฉันนั่งสบายมากเหรอ? นอนบนยานยังไม่อิ่มหรือไง?”
เสิ่นเจาหยุ่นอดเหลือบมองยานของตัวเองอีกครั้งไม่ได้
แสงแดดยามบ่ายสาดลงบนแนวลำตัวสีเงินของยาน สะท้อนแสงระยิบระยับ ดูใหม่เอี่ยมแถมยังแพงหูฉี่
ได้ยินเธอพูดถึงยานไม่หยุด คุณหวังตัวน้อยก็อดกระตุกมุมปากไม่ได้ ก่อนตอบอย่างจนใจว่า “สบายมาก!”
มันไม่ใช่เรื่องยานนั่งสบายหรือไม่สบายสักหน่อย เขาทำงานล่วงเวลาติดต่อกันมาเกือบ 13 วันแล้ว...
เขาแค่อยากพักสักครึ่งวัน ช่วงหลายวันที่อยู่ดาวจินซาก็เอาแต่จัดการเรื่องสายแร่ ไหนจะงานเปิดตัวผลิตภัณฑ์ที่จวนเจียนเข้ามาทุกที งานในบริษัทก็พะเนินรอให้เขาสะสางอีกตั้งเยอะ
พอกลับบริษัทเมื่อไร ถ้าไม่ทำงานติดกันสัก 5 วันก็อย่าหวังว่าจะได้กลับบ้าน
คิดแล้วคุณหวังตัวน้อยก็หันไปมองเสิ่นเจาหยุ่นที่ดูสดชื่นแจ่มใสด้วยสายตาน้อยเนื้อต่ำใจ
ทั้งที่เธอเองก็มีเรื่องต้องทำตั้งเยอะ ทั้งเตรียมแข่งของสถาบัน ทั้งเข้าร่วมภารกิจของชมรม แถมยังมีโครงการอีกตั้งกี่โครงการที่สถาบันวิจัย
แต่ทำไมดูเหมือนเธอจะว่างกว่าเขาเสียอีกล่ะ!
“เพราะงั้นฉันก็ไม่พักแล้ว ไปตรวจรับระบบควบคุม Z1.0 ที่สถาบันวิจัยเลย ถ้าไม่มีปัญหา ฉันจะลงไว้ในบัญชีโซเชียลของฉัน ให้แฟนคลับดาวน์โหลดไปลองใช้”
พูดจบ เสิ่นเจาหยุ่นก็เดินไปทางสถาบันวิจัย
“เดี๋ยวก่อน... จะเปิดตัวเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?” คุณหวังตัวน้อยที่กำลังจะเดินกลับบ้านชะงักฝีเท้าทันที
“ก็แค่ระบบควบคุมเรียบง่ายที่ไม่มีอะไรใหม่ จะจัดงานเปิดตัวให้มันด้วยหรือไง?”