ลู่ทิงหลานอดทอดถอนใจไม่ได้ “เท่ชะมัด!”
ความงามของเมคาคือความงามอันดุดัน แล้วช่วงเวลาไหนที่เมคางดงามที่สุดกันล่ะ?
ก็ช่วงที่มันฝ่าศึกเลือดอาบ แล้วเดินออกจากสนามรบพร้อมของที่ริบมาได้นั่นแหละ
นี่คือสุนทรียะแบบที่ฝังลึกอยู่ในกระดูกของทหารเมคาเดี่ยวทุกคน ตั้งแต่เมคาปรากฏขึ้นเมื่อ 300 ปีก่อน
แม้ปกติเสิ่นเจาหยุ่นจะทำตัวกวนประสาท แต่ลู่ทิงหลานก็ต้องยอมรับว่า เมคาสีขาวในตอนนี้ ต่อให้มีโลโก้ประทับเต็มไปหมด ก็ยังงดงามอยู่ดี
ดูพวกกล้องบินที่จู่ ๆ ก็เปลี่ยนทิศทางพวกนั้นสิ ไม่แน่ว่าภาพนี้อาจถูกถ่ายไปใช้เป็นโปสเตอร์ประชาสัมพันธ์การแข่งขันครั้งหน้าเลยก็ได้
ข้อความในไลฟ์พลันไหลพรืดเต็มหน้าจอ
[ภาพระดับเทพ!]
[โห! เลือดสีแดง เมคาสีขาว กรงเล็บสัตว์ประหลาดที่ลากอยู่ในมือ แถมยังมีผืนน้ำสีดำครึ่งหนึ่งสีน้ำเงินครึ่งหนึ่งเป็นฉากหลังอีก สุดยอดไปเลย นี่แหละคำอธิบายความงามอันดุดันได้ดีที่สุด]
[แม่จ๋า หนูอยากเรียนขับเมคา!]
[ขอประกาศเลยว่านี่คือช็อตที่ทรงพลังที่สุดในการแข่งขันครั้งนี้ และเป็นภาพตัวแทนของศึกทะเลดวงดาวครั้งที่ 65 ด้วย]
[รุ่งโรจน์ร้อยปีของเจาหยุ่น คมเขี้ยวเมคาของหยุ่น สถาบันสหพันธ์ที่หนึ่ง จงสวมมงกุฎเมื่อ 130 ปีก่อนเสียเถอะ!]
[บรรพบุรุษหมายเลข 01 ดูไม่กวนประสาทเท่าเมื่อก่อนแล้วแฮะ]
......
เสิ่นเจาหยุ่นสังเกตเห็นกล้องบินที่เข้ามาใกล้เช่นกัน
เธอกลอกตาทีหนึ่ง แล้วสะบัดหัวปลาหมึกที่ใช้หนวดปลาหมึกยักษ์พันไว้ในมือ ทิ้งลงน้ำดัง “ตูม”