หลังจากเสิ่นเจาหยุ่นตัดหน้าคว้าภารกิจระดับ Sของวิทยาลัยอังโกลัวและภารกิจระดับ A ของสถาบันร่วมไซ่หานมาได้แล้ว เธอก็พาคนที่เพิ่งกลับจากไปดูเรื่องสนุกให้รีบทำภารกิจระดับ A ของสถาบันตัวเองให้เสร็จอย่างรวดเร็ว
พอส่งภารกิจแล้ว พวกเขาก็ได้รับภารกิจระดับ B ที่หมู่เกาะแนวตะวันตก จึงต้องย้อนกลับไปที่หมู่เกาะแนวตะวันตกอีกครั้ง
เดิมทีเสิ่นเจาหยุ่นเป็นคนขึ้นเรือยนต์ก่อน แต่ลู่ทิงหลานพุ่งพรวดเข้าไปแย่งที่นั่งคนขับบนเรือยนต์ ตัดหน้าเสิ่นเจาหยุ่นไปได้อย่างฉิวเฉียด
หลินชิงกับหลี่เสวี่ยโม่และคนอื่น ๆ ต่างส่งสายตาซาบซึ้งใจไปให้ลู่ทิงหลาน
“จิ๊! พวกเธอนี่ไม่เข้าใจคำว่าเร็วแรงทะลุนรกกันเลยจริง ๆ” เสิ่นเจาหยุ่นหาที่นั่งแล้วทิ้งตัวลงอย่างเกียจคร้าน
หลินชิงลูบหัวโต ๆ ของตัวเอง โชคดีที่ก้อนบวมจากการเขกหัวเมื่อเช้ายุบลงแล้ว
เขาชื่นชมความเร็วแรงแบบนี้ไม่ไหวจริง ๆ ยังไงก็ไม่อยากเขกหัวตัวเองปัง ๆ อีกแล้ว
“พวกเราเข้าใจครับ! แต่จะให้คุณทำงานทุกอย่างคนเดียวได้ยังไงครับ? คุณทำภารกิจคนเดียวไปตั้งสองงานแล้วนะครับ” โจวป๋ออันรีบหยิบน้ำหล่อเลี้ยงชีวิตรสหมูย่างกับน้ำเปล่าขวดหนึ่งออกมา
เรือยนต์แล่นออกไปอย่างราบรื่นภายใต้การควบคุมของลู่ทิงหลาน
“พวกเธอไม่ไปช่วยเธอปรับพิกัด คิดจะตามเธอไปหมู่เกาะแนวตะวันออกหรือไง?” เสิ่นเจาหยุ่นเหลือบมองหลินชิงที่กำลังจัดทรงผมอยู่ข้าง ๆ
หลินชิงรีบวิ่งไปที่นั่งคนขับ “ให้ผมดูหน่อย!”