“ถ้าฉันไม่ลงโฆษณา พวกเขาก็จะไม่ปาขวดน้ำใส่ฉันใช่ไหม?” เสิ่นเจาหยุ่นไขว่ห้างยกขาขึ้น
รองเท้าบูตคู่ใหม่ราคา 299 เหรียญดาราบนเท้าขวาสะดุดตาสุด ๆ
ของแพงนี่มันไม่เหมือนกันจริง ๆ ใส่มาเดือนหนึ่งแล้วยังดูใหม่เอี่ยม
“น่าจะไม่... เอ่อ...” จวงเยว่เจ๋อเกาหัว พูดต่อไม่ออก
ตั้งแต่เสี่ยวอวิ๋นรู้ว่าผู้ติดตามบัญชีส่วนตัวเพิ่มขึ้น ความถี่ในการลงโฆษณาของเธอก็พุ่งสูงขึ้นมาก
เธอไม่ได้ขายของด้วยซ้ำ แค่ลงให้คนเห็นว่าตัวเองยังอยู่ก็เท่านั้น
ผลคือแฟนคลับที่คอยติดตามข่าวการแข่งขันของเธอมาตลอดแทบจะประสาทเสียกันหมด
แฟนคลับหลายคนโพสต์ใต้บัญชีส่วนตัวของเสี่ยวอวิ๋นว่า ที่บ้านสะสมขวดไว้ได้ตั้งหลายกระสอบแล้ว มือคันจนแทบจะทนไม่ไหว
เสิ่นเจาหยุ่นเปลี่ยนท่านั่งอีกครั้ง อวดรองเท้าบูตอีกข้าง “เสี่ยวเจ๋อ ฉันบอกเลยนะ คำพูดแฟนคลับต้องฟังกลับกัน พวกเขาบอกว่าไม่เอา แปลว่าเอา ส่วนที่บอกว่าเอา ความหมายคือไม่เอา”
“หา? ไม่เข้าใจเลย” จวงเยว่เจ๋อมองเสิ่นเจาหยุ่นตาใส “สอนผมหน่อยได้ไหม?”
พูดจบจวงเยว่เจ๋อก็หยิบจอสมองกลออกมาจดอย่างตั้งใจ
คนอื่น ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ ก็มองเสิ่นเจาหยุ่นด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“เอาเถอะ! เห็นเธอใฝ่เรียนขนาดนี้ ฉันจะสอนให้” เสิ่นเจาหยุ่นเชิดหน้าขึ้น นับนิ้วเริ่มอธิบาย
“อย่างเช่น แฟนคลับของเธอบอกว่า ‘พี่ชายไม่คิดจะอวดกล้ามหน้าท้องหรอก’ ความหมายก็คือเธอไม่มีกล้ามหน้าท้องให้อวด
เธอชอบร้องเพลง แฟนคลับบอกว่า ‘เธอก็มีดีอยู่แค่งานอดิเรกนี้แหละ’ ความหมายก็คือเธอเปลี่ยนไปโชว์ความสามารถด้านอื่นได้แล้ว
แฟนคลับบอกว่าเธอไม่อยากรับโฆษณา ความหมายก็คือเธอไม่มีปัญญารับงาน...”