เสิ่นเจาหยุ่นได้ยินทุกคนสนับสนุนเต็มที่ ก็พยักหน้าหงึก ๆ ไม่หยุด
ไม่ว่าสุดท้ายของพวกนี้จะได้ใช้หรือเปล่า เอามาก่อนค่อยว่ากัน
เฮ่ออวิ๋นปินมองคนกลุ่มนี้อย่างจนใจ “ของพวกนี้มีจำนวนจำกัดนะ”
“ก็อย่างที่บอก แค่เพิ่มข้อความลงในหนังสือสำนึกผิดของนายอีกไม่กี่บรรทัดเอง เอาอย่างนี้แล้วกัน... ถ้าฉันช่วยให้พวกนายไม่มีใครตายสักคน แถมจัดการภัยพิบัติสัตว์ประหลาดสายพันธุ์ใหม่ครั้งนี้ได้ พวกนายยกห้องทดลองเคลื่อนที่บนยานมาให้ฉันได้ไหม? รายงานฉันช่วยเขียนให้ ตามระเบียบแล้วน่าจะลงบัญชีเป็นของชำรุดได้”
ยิ่งเสิ่นเจาหยุ่นคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นความคิดที่ดี
เครื่องมืออุปกรณ์ในห้องทดลองเคลื่อนที่ของกองร้อย 302 ล้วนเป็นเทคโนโลยีระดับแนวหน้าของสหพันธ์ในตอนนี้
ของดี ๆ ที่หานเวยกับคุณหวังตัวน้อยยังหาซื้อไม่ได้ บนนั้นมีครบหมด
ของกองทัพกับของพลเรือนนี่มันคนละเรื่องจริง ๆ เมื่อ 300 ปีก่อนก็ใช้แต่ของกองทัพมาตลอด ไม่เคยรู้สึกอะไร พอชาตินี้จนมาตลอดทาง ถึงได้เข้าใจความแตกต่างแบบนี้สินะ
พลาดโอกาสครั้งนี้ไป ต่อไปอาจไม่มีอีกแล้วก็ได้
ทุกคนพร้อมใจกันหันไปมองเสิ่นเจาหยุ่น
จวงเยว่เจ๋อเกือบข้อเท้าพลิก
ตอนที่คิดว่าขอแค่กระสุนพลังงานก็น่าจะพอแล้ว เสี่ยวอวิ๋นก็ยังหาทางทำให้ทุกคนต้องเปิดโลกได้อีก
คุณหวังตัวน้อยถึงกับสำลักน้ำลาย รีบพูดว่า “แค่ก... ไม่ต้องยกให้ก็ได้ พวกเราจ่ายเงินซื้อ”
เฮ่ออวิ๋นปินหยุดเดิน จ้องเสิ่นเจาหยุ่นอยู่แบบนั้น เขาแค่อยากรู้ว่าคนคนนี้หน้าหนาได้ถึงระดับไหน
เสิ่นเจาหยุ่นสบตาเฮ่ออวิ๋นปินอย่างสงบนิ่ง “ตั้งราคามาก็ได้ ฉันอยากซื้อ”