ครึ่งชั่วโมงต่อมา เฮ่ออวิ๋นปินได้แต่มองเสิ่นเจาหยุ่นสั่งการคนในกองร้อย 302 จนหัวหมุนไปหมด
นี่มันไม่ถูกต้องสิ ปกติพวกเจ้าหน้าที่เทคนิคพวกนี้เห็นใครก็กลอกตาใส่ไม่ใช่หรือไง?
“ดูท่าจะระบุตำแหน่งได้จริง ๆ นะ” หลี่หัวโล้นหยิบตัวล็อกเมคาจู่จงที่เพิ่งได้มาใหม่ขึ้นมาเล่นพลิกไปพลิกมาระหว่างนิ้ว “ถ้าระบุตำแหน่งได้ บางทีเราอาจจัดการสัตว์ประหลาดได้โดยไม่มีใครบาดเจ็บเลยก็ได้”
พูดจบเขาก็เหลือบมองเฮ่ออวิ๋นปินอีกที
เฮ่ออวิ๋นปินถลึงตาใส่ “แกคิดจะพูดอะไรอีก?”
“ฉันจะบอกว่า ถ้าพวกเขาช่วยเราทำภารกิจสำเร็จจริง ๆ นายก็ต้องขายยานอวกาศแล้วล่ะ เมื่อกี้ไม่ได้ยินคุณหวังตัวน้อยพูดหรือไง? ถ้าไม่ขาย ต่อไปเมคาของจู่จงก็จะไม่ขายให้เราอีก” หลี่หัวโล้นโยนตัวล็อกเมคาในมือขึ้นลง
เมคาข้ามระดับก็เย้ายวนใจอยู่หรอก แต่เมคาชีวภาพที่บรรพบุรุษทำขึ้นมายิ่งเย้ายวนกว่า
เฮ่ออวิ๋นปินเกาหัว “ตอนนั้นฉันพูดเพราะโมโหต่างหาก!”
ถ้าเขาทำยานอวกาศหายไปจริง ๆ ความดีความชอบของภารกิจนี้ก็ปลิวอีก
ไม่สิ บางทีอาจโดนลงโทษอีกด้วย
“ยืนยันแล้ว! ตรงนี้แหละ!” เจ้าหน้าที่วิศวกรรมคนหนึ่งหยิบธงออกมาปักลงตรงตำแหน่งทางฝั่งตะวันออกของวง
เจ้าหน้าที่วิศวกรรมอีกคนกล่าวตามว่า “ข้อมูลที่ทางผมวัดได้ก็เป็นตำแหน่งนี้เหมือนกันครับ”
เสิ่นเจาหยุ่นถือจอสมองกลเดินมาหยุดข้างเฮ่ออวิ๋นปิน
เธอเปิดวิดีโอที่จี้เสี่ยวตี๋ส่งมา แล้วชี้ให้เขาดู “ขุดลงไปจากตำแหน่งที่เราคำนวณได้ น่าจะอยู่ตรงหัวมุมด้านหลังชมรมกุหลาบ ข้างหน้ากว่านั้นก็คือเหมืองในวิดีโอ”