โจวป๋ออันตบขาปีศาจทะเลอย่างตื่นเต้น “ฮี่ ๆ... แบบนี้ก็ต้องอัดมันสิ!”
ลิลี่ เฮย์สกัดฟัน กวาดตามองไอ้พวกสารเลวจากสถาบันสหพันธ์ที่หนึ่งทีละคน
“งั้นก็ลุย!” คราวนี้เว่ยสวินไม่คัดค้านการบุกแล้ว!
วิเคราะห์กันมาตั้งยืดยาว สุดท้ายสถาบันสหพันธ์ที่หนึ่งก็สมควรโดนอัดจริง ๆ!
ลู่ทิงหลานถลึงตาใส่เขา “เมื่อกี้นายยังค้านว่าไม่ให้บุกอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?”
แล้วตอนนี้ใครกันที่พูดเสียงดังที่สุด?
“ก็เธอบอกเองว่าเมื่อกี้ ตอนนี้มันไม่ใช่เมื่อกี้แล้ว!” เว่ยสวินสวนกลับทันควัน
เสิ่นเจาหยุ่นยืดตัวบิดขี้เกียจ “แค่นี้ก็ทะเลาะกันได้ด้วยเหรอ? คราวหน้าจะแบ่งเทพเจ้าของนายครึ่งหนึ่งให้ทิงหลาน จะได้ช่วยให้ใจเย็นลงหน่อยก็ได้นะ”
คำพูดของเสิ่นเจาหยุ่นทำเอาสองคนไม่พอใจพร้อมกัน
เว่ยสวินร้องอย่างกับถูกหยาม “นี่คือเจ้าปฐพีนะ!”
ลู่ทิงหลานก็ทำหน้ารังเกียจแล้วร้องว่า “นั่นเจ้าปฐพีต่างหาก!”
เสิ่นเจาหยุ่นยิ้มบาง ๆ “อ้อ! ลืมไปว่าพวกเธอศรัทธาอะไรกันอยู่ ไม่เป็นไรนะทิงหลาน พอแข่งจบแล้วฉันจะทำแบบจำลองเทพเจ้าแห่งโชคลาภที่มีสรรพคุณเหมือนกันให้เธอ”
“พูดบ้าอะไร! นี่คือปาฏิหาริย์ของเจ้าปฐพี! มีแต่ผู้ศรัทธาที่เปี่ยมด้วยศรัทธาเท่านั้นถึงจะมีรูปสลักแบบนี้ได้!” เว่ยสวินมองเสิ่นเจาหยุ่นอย่างไม่ยอมรับ
“ฉันก็ศรัทธาในเงินมากเหมือนกันนะ... จู่ ๆ ก็นึกไอเดียดี ๆ ออกแล้วสิ” เสิ่นเจาหยุ่นแตะคาง
ในเมื่อเธอควบคุมพลังแห่งศรัทธาได้แล้ว ทำไมถึงเอามาแลกเป็นเงินไม่ได้ล่ะ?