เสิ่นเจาหยุ่นพูดต่อว่า “จากข้อมูลที่เรารวบรวมได้ตอนนี้ มีสถาบันหนึ่งต้องไปเกาะกลางเพื่อรับภารกิจแน่นอน”
“สถาบันจักรวรรดิ!” หลานเวยอวี่โพล่งขึ้นมาอีกครั้ง
หอส่งสัญญาณท่าเรือตะวันตกถูกเสี่ยวอวิ๋นทำพังไปแล้ว หอสัญญาณที่ใกล้ที่สุดจึงเป็นหอสัญญาณบนเกาะกลาง
คนของสถาบันจักรวรรดิมั่นใจในฝีมือตัวเองมาก เพื่อให้ทันเวลา พวกเขาไม่มีทางอ้อมไปแนวตะวันออกที่ไกลกว่าแน่
เพราะงั้นก็มีแต่สถาบันจักรวรรดิเท่านั้น
ดวงตาของทุกคนพลันเป็นประกาย
พอรู้เส้นทางที่สถาบันจักรวรรดิจะใช้ พวกเขาก็ยังแก้ทิศทางที่ป้ายบอกทางได้อีก...
“ท่าจะสนุกแฮะ!” หลินชิงปัดหน้าม้าที่ถูกลมพัดจนยุ่ง
โจวป๋ออันโยนใบมะพร้าวที่ใช้พัดอยู่ในมือทิ้ง แล้วเดินไปข้างหน้าพร้อมตบมืออย่างตื่นเต้น “จัดเลย! จัดสถาบันจักรวรรดินี่แหละ!”
“ฉันสนับสนุนพวกเธอ!” หลานเวยอวี่โยนน้ำหล่อเลี้ยงชีวิตในมือกลับเข้ากระเป๋า
ที่ผ่านมา สถาบันสหพันธ์ที่หนึ่งได้อันดับรั้งท้ายก็จริงว่าส่วนหนึ่งเป็นเพราะฝีมือตกต่ำลง แต่อีกส่วนก็เพราะถูกสถาบันจักรวรรดิกดขี่อย่างหนัก
ครั้งนี้มีโอกาสเอาคืน หลานเวยอวี่ย่อมสนับสนุนยิ่งกว่าใคร
“แล้วพวกเธอคิดจะจัดการยังไง?” เสิ่นเจาหยุ่นกอดอกมองทุกคน
“ทางตรงระหว่างสองจุดสั้นที่สุด สถาบันจักรวรรดิต้องเลือกแนวตะวันตก-กลางแน่! เราเปลี่ยนทิศทางให้พวกเขาไปทางตะวันออกได้ ให้เดินสามวันก็ยังไปไม่ถึงเกาะกลาง...”
หลินชิงลูบคาง แววตาเต็มไปด้วยความสนุกที่ได้แกล้งคน
“ไปทางตะวันออกทำไม... ถ้าถามฉัน ก็ส่งพวกนั้นเข้าไปในฝูงสัตว์ประหลาดเลย ให้หนังลอกไปอีกชั้น!” โจวป๋ออันเบียดหลินชิงออก แล้วใช้นิ้วขีดเขียนไปมาบนสมุดเหม็น ๆ เล่มนั้น