ของในปากเสิ่นเจาหยุ่นยังกลืนไม่ลง เธอก็ยังตบไหล่โจวป๋ออันที่อยู่ข้าง ๆ “ไปเก็บกลับมาสิ...”
“เหม็นมากเลย!” โจวป๋ออันเดินเข้าไปใกล้สมุดอย่างไม่เต็มใจ รู้สึกว่ามันคงเป็นขยะที่ใครสักคนยัดใส่ไว้โดยไม่ตั้งใจ
เขาย่นจมูก ใช้สองนิ้วคีบสมุดเดินกลับมา แล้วค่อย ๆ วางลงบนก้อนหินข้างเสิ่นเจาหยุ่น
เสิ่นเจาหยุ่นชะโงกหน้า ก่อนตบไหล่โจวป๋ออันอีกครั้ง “ลองเปิดดูตั้งแต่ต้นสิ...”
โจวป๋ออันเหม็นจนหดคอ รีบพลิกหน้าตามคำสั่ง “ของบ้าอะไรเนี่ย เหมือนเอาไปหมักกับหนูตายเลย ข้างในก็อ่านไม่รู้เรื่อง วาดอะไรยึกยือไปหมด...”
“ไม่ใช่หนูตายหรอก หมักจนได้รสปลาตายต่างหาก” เสิ่นเจาหยุ่นยัดมะพร้าวในมือให้โจวป๋ออัน แล้วเลือกเปิดดูหน้าต่าง ๆ เอง
คนอื่น ๆ ก็พากันเข้ามาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เถาไป๋เซวียนร้องขึ้นอย่างตกใจ “นี่ดูคล้ายบันทึกรหัสของซอฟต์แวร์ระบบบางอย่างเลย”
ลมทะเลพัดหวีดหวิว พัดผมยาวสีขาวของเถาไป๋เซวียนปลิวไปคลุมหน้าหลานเวยอวี่
เถาไป๋เซวียนรวบผมไว้ในมืออย่างลวก ๆ “ยังมีแผนที่ภูมิประเทศทางทะเลด้วย!”
มุมปากเสิ่นเจาหยุ่นยกขึ้น “พวกเธอนี่ตาถึงกันดีนะ”
นี่มันของดีชัด ๆ แผนที่เส้นทางเดินเรือระหว่างเกาะมากกว่าสามสิบเกาะอยู่ในนี้ทั้งหมด
ไม่ใช่แค่แผนที่เส้นทางเดินเรือ ยังมีข้อมูลตำแหน่งเครื่องหมายช่วยนำทางด้วย
เครื่องหมายช่วยนำทางเป็นสิ่งที่ช่วยบอกทิศทาง กลางทะเลกว้างใหญ่ การระบุทิศทางทำได้ยาก การมีเครื่องหมายเหล่านี้ก็เพื่อช่วยให้เรือ ยานบิน เมคา และพาหนะอื่น ๆ ที่เคลื่อนที่อยู่ในทะเลซึ่งสัญจรผ่านไปมาแยกแยะทิศทางได้