รอจนไป๋จิ้นซีเห็นนักเรียนทุกคนเงียบลง เขาจึงเอ่ยต่อ
“ทางสถาบันจะจัดสรรงบประมาณ 1,500 ล้าน ให้ผู้เข้าแข่งขันซื้อหรือดัดแปลงเมคา”
“หา! 1,500 ล้าน! ซื้อเมคาใหม่แจกคนละเครื่องยังพอเลยนะ!” จวงเยว่เจ๋อหันไปพูดกับเซี่ยซิงอวี่ทันที
“ตั้ง 1,500 ล้านนี่เยอะเหรอ?” เซี่ยซิงอวี่กะพริบตาปริบ ๆ เคี้ยวลูกอมของผู้ดูแลหลักดังหยับ ๆ
ก็แค่เงินค่าขนมไม่ถึงสองปีของเธอเอง…
เดี๋ยวก่อน เงินค่าขนมเกือบสองปีนี่ก็เยอะอยู่เหมือนกันแฮะ
เสิ่นเจาหยุ่นกับหลี่เสวี่ยโม่กลอกตาพร้อมกัน
หลี่เสวี่ยโม่กล่าวว่า “การแข่งขันครั้งก่อน ๆ สถาบันให้งบมากที่สุดก็แค่ 1,000 ล้าน ครั้งนี้คงควักเงินก้นถุงออกมาแล้วละ”
“1,500 ล้านยังต้องเอาไปอัปเกรดอุปกรณ์ แล้วยังมีค่าใช้จ่ายในการฝึกกับค่าเดินทางอีก… การแข่งขันคราวนี้มี 3,000 ล้านก็แค่พอเป็นทุนตั้งต้นเท่านั้น” เสิ่นเจาหยุ่นเลื่อนดูประกาศการแข่งขันของสถาบันในครั้งก่อน ๆ บนจอสมองกล
สถาบันถึงกับต้องทุ่มหมดหน้าตักแล้ว
เฮ้อ สถาบันสหพันธ์ที่หนึ่งของหลินจินกวงเอ๋ย!
เสิ่นเจาหยุ่นมองเมคารุ่นแรกศูนย์ที่เก่าคร่ำครึซึ่งตั้งอยู่ด้านหลังอธิการบดี…
ความคิดของเธอล่องลอยกลับไปเมื่อ 300 ปีก่อนอย่างเลือนราง
ตอนนั้นพวกเขาถูกสัตว์ประหลาดล้อมไว้ กระสุนหมด เสบียงเกลี้ยง จึงหลบอยู่ในตึกอย่างเหนื่อยล้าแล้วโม้กันสนุกปาก
เธอจำได้ว่าหลินจินกวงพูดว่า “ฉันอยากเป็นอธิการบดี หลังปลดประจำการแล้วจะสร้างมหาวิทยาลัยสักแห่ง ตั้งชื่อว่าสถาบันสหพันธ์ที่หนึ่ง เป็นสถาบันสำหรับดาราจักรชายขอบโดยเฉพาะ ฉันจะสอนทุกคนให้รู้จักฆ่าสัตว์ประหลาด”