ดวงตาของเสิ่นเจาหยุ่นพลันเป็นประกาย!
ให้ตายเถอะ! คำพูดของกูกูกากาทำเอาเธอลงมือหนักไม่ลงแล้ว
ศัตรู นี่มันศัตรูชัด ๆ
ศัตรูคนนี้อาจมีฝีมือการต่อสู้ไม่เก่งนัก แต่กลับเจ้าแผนการจนจับจุดอ่อนของเธอได้หมด
ศัตรูเจ้าเล่ห์ถึงกับยอมเฉือนเนื้อตัวเองมาประจบ เพื่อให้ได้ข้อมูลเมคาของเธอ เรียกได้ว่าไม่เลือกวิธีการเลยจริง ๆ
แต่จะว่าไป วิธีนี้ได้ผลชะมัด
เสิ่นเจาหยุ่นมองเมคาสีเหลืองตรงข้ามอย่างกระตือรือร้น กวาดตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วมองย้อนจากเท้าขึ้นไปถึงหัว
ช่องเก็บแหล่งพลังงานยังดี เซนเซอร์ยังดี ระบบอาวุธยังดี ห้องนักบินก็ยังดี...
นอกจากโล่แสงกับเปลือกนอกจะมีปัญหาอยู่บ้าง ที่เหลือก็ใช้ได้หมด!
เสิ่นเจาหยุ่นกดปุ่มหลายปุ่มบนแผงควบคุมอย่างรวดเร็ว
ปากกระบอกปืนใหญ่ 50 กระบอกหดกลับไป 30 กระบอก
เสิ่นเจาหยุ่นเกาหัว รู้สึกว่ายังเหลือเยอะไปหน่อย!
เธอขยับมือบนแท่นควบคุมอีกสองสามที
สุดท้ายเหลือปากกระบอกปืนใหญ่ไว้แค่ 5 กระบอก!
คราวนี้ต้องเบามือหน่อย จะได้ปกป้องทรัพย์สินของเธอ
เธอจะรื้อศัตรูให้ไม่เหลือแม้แต่กางเกงใน!
............
อีกด้านหนึ่ง ณ ห้องประชุมของสถาบันวิจัยตระกูลซู
บรรยากาศในห้องประชุมไม่ผ่อนคลายเหมือนเมื่อครู่อีกแล้ว ใบหน้าของคนที่นั่งอยู่ข้างในต่างคล้ำลงกันถ้วนหน้า
ทันทีที่โล่แสงของกูกูกากาถูกยิงแตก ซูหลิงจวินกับคนอื่น ๆ ที่นั่งอยู่ด้านล่างก็พากันก้มหน้าลง
“ซูหงอวี่อยู่ไหน? กูกูกากาที่เขาหามานี่เป็นใคร?”
คนที่นั่งอยู่ตำแหน่งประธานพูดด้วยน้ำเสียงฟังดูนุ่มนวล ทว่าคนด้านล่างกลับก้มหน้าต่ำลงไปอีก