พื้นที่ของสถานีซ่อมบำรุงแห่งนี้เล็กกว่าสนามฝึกประลองข้าง ๆ อยู่หน่อยหนึ่ง บนผนังยังพ่นคำขวัญไว้เต็มไปหมด—
[เพิ่มประสิทธิภาพ สั่งสมกำลังไว้เดินทางไกล!]
[ลดต้นทุน เพิ่มประสิทธิภาพ ขับเคลื่อนด้วยนวัตกรรม!]
[ประสานการผลิตและการขาย เพิ่มทั้งปริมาณและประสิทธิผล!]
......
กลางห้องเต็มไปด้วยอุปกรณ์ซ่อมบำรุง กลิ่นน้ำมันเครื่องอบอวลไปทั่ว
แขนกลเคาะชิ้นส่วนเมคาบนแท่นเครื่องจักร ส่งเสียงดังเคร้งคร้างเป็นระยะ บางครั้งยังมีเสียงซี่ ๆ จากเครื่องขัดกับปืนเชื่อมแทรกเข้ามาด้วย
หลัวเหวิน เซี่ยไป๋ ไต้หนิงหนิง และนักศึกษาสาขาการผลิตเมคาคนอื่น ๆ ต่างยุ่งจนหัวหมุน
เจียงหนิงตะโกนใส่หลัวเหวินที่อยู่ไม่ไกลว่า “เร็วเข้า ๆ! อีกสองชั่วโมงจ้าวหลิงจะมารับเมคาแล้วนะ”
“ได้เลย! ฉันกำลังตรวจสอบข้อมูลอยู่” หลัวเหวินเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ
“เมื่อกี้ฟางหมิงหมิงปีหนึ่งก็เอาเมคามาซ่อมเหมือนกัน ของเธอแค่มีปัญหาเล็กน้อย ฉันเลยให้มารับตอนบ่าย หลิ่วอิน มาช่วยฉันจัดการหน่อย!” ไต้หนิงหนิงตะโกนเรียกหลิ่วอินที่กำลังแก้แบบอยู่
ทุกคนต่างยุ่งกันแทบล้นมือ ไม่มีใครว่างสนใจจงเจิ้งหงที่ยืนตะโกนอยู่ตรงประตูเลย
“มีใครตอบฉันบ้างไหม?” จงเจิ้งหงตะโกนขึ้นมาอีกครั้ง
หุ่นยนต์ตัวหนึ่งเดินโซเซผ่านเขาไป แถมยังเผลอเหยียบปลายนิ้วเท้าเขาเข้าให้
“อ๊าก!” จงเจิ้งหงเจ็บจนหน้าบิดเบี้ยว
หุ่นยนต์ตรวจพบว่าทำคนบาดเจ็บ จึงหันตัวกลับ แขนกลสะบัดวูบ แล้วศอกใส่เขาอีกที