“อันดับสาม?” หลานเวยอวี่ทวนคำพูดของเสิ่นเจาหยุ่น ก่อนจะเบิกตากว้าง ชี้จมูกตัวเอง “ฉันเป็นคนตัดสินเหรอ?”
เสิ่นเจาหยุ่นเอียงคอ ยิ้มอย่างได้ใจ “ใช่แล้ว! ในบรรดาวิทยาลัยที่เหลือ เธอชอบที่ไหนที่สุดล่ะ?”
“ซี้ด!” หลานเวยอวี่เงยหน้ามองกล้องบินเหนือศีรษะอย่างระแวดระวัง “แบบนี้ไม่หยิ่งผยองเกินไปหน่อยเหรอ?”
เสิ่นเจาหยุ่นยกมุมปาก โยนจอสมองกลในมือเล่น ก่อนเงยหน้ามองกล้องบินกลางอากาศ “พวกคุณคิดว่าฉันหยิ่งไหม?”
ในเวลาเดียวกัน บนหน้าจอถ่ายทอดสด ความเห็นพุ่งขึ้นมารัว ๆ
[ให้ตายเถอะ! ใครก็ได้ไปอัดยัยตัวแสบคนนี้ที วิทยาลัยอังโกลัวของฉันไปทำอะไรให้เธอ ถึงไม่ยอมให้เหลือแม้แต่อันดับสาม? (ระบบดาวเป่ยซีเค่อซือ)]
[อยากเอากระสอบคลุมเธอจริง ๆ หลายวันมานี้เห็นแต่วิทยาลัยต่าง ๆ โดนเธอปั่นหัวจนหัวหมุน ขัดขวางความคืบหน้าภารกิจคนอื่นก็แล้ว ยังหลอกล่อให้ทุกคนวิ่งวุ่นไปทั่วอีก (ระบบดาวศูนย์กลาง)]
[อ๊ากกก เธอไม่ได้หยิ่งเลย! ไม่หยิ่งสักนิด! หากฟ้าไม่ให้กำเนิดเธอ ดาราจักรชายขอบคงมืดมิดชั่วกาลนาน (ดาราจักรชายขอบ)]
[ฉันชอบท่าทางยืดอกขี้โม้แบบนี้จัง… เดี๋ยวจะสั่งเมคาจู่จงให้หลานที่ยังไม่เคยเจอหน้าสักเครื่อง! (ดาราจักรชายขอบ)]
[วิทยาลัยอังโกลัว อันตรายแล้ว!]
[สถาบันจักรวรรดิ อันตรายแล้ว! เดี๋ยวนะ เหลือเมคาที่คะแนนต่ำสุดแค่เครื่องเดียว ดูเหมือนไม่มีอะไรต้องกังวลแล้วนี่]
……
ไป๋จิ้นซีมองความเห็นที่ไหลเป็นพรืดแล้วอดเป็นห่วงลูกศิษย์ของตัวเองไม่ได้