“จนก็ถอนตัวจากการแข่งขันได้ แต่ถ้าจนก็รื้อเมคาคนอื่นมาซ่อมของตัวเองได้เหมือนกัน! อีกอย่าง คนอื่นจะจนหรือไม่ก็ยังไม่แน่ แต่เธอน่ะไม่มีทางจนแน่” หลี่เสวี่ยโม่พูดอย่างมั่นใจ
“ใช่! ฉันแค่เป็นห่วงพวกเขาต่างหาก” เสิ่นเจาหยุ่นมองออกไปนอกสนามฝึก
พวกนักศึกษาสาขาการผลิตเมคาที่หัวไว ตอนนี้ตั้งแผงขายของกันอยู่หน้าประตูแล้ว!
หลังอาจารย์กล่าวทวนกติกาอีกรอบ การแข่งประลองบนเวทีก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ
เวทีหลายแห่งผุดขึ้นกลางสนามฝึกในพริบตา โล่แสงบนเวทีแต่ละแห่งก็เปิดทำงานตามไปด้วย
“ทำไมโล่แสงพวกนี้ดูคุ้น ๆ จัง” หลี่เสวี่ยโม่มองโล่เหล่านั้นพลางถาม
เสิ่นเจาหยุ่นเหลือบมอง “คล้ายโล่แสงของถ้วยชิงอวี่อยู่นะ วิทยาลัยเราก็เริ่มมีฐานะขึ้นแล้ว ถึงได้ใช้โล่แสงระดับเดียวกับถ้วยชิงอวี่”
เธอพูดจบ จอสมองกลในมือก็สั่นขึ้นมาทีหนึ่ง
[ปีหนึ่ง เสิ่นเจาหยุ่น ปะทะ ปีสอง โจวป๋ออัน; เวทีหมายเลข 5]
มุมปากเสิ่นเจาหยุ่นยกขึ้น
อ้าว คนคุ้นหน้ากันนี่นา
โจวป๋ออันเองก็ได้รับผลจับคู่เหมือนกัน ตอนเห็นคำว่า “ปีหนึ่ง” มุมปากเขายกขึ้นแล้ว แต่พอเห็นชื่อเสิ่นเจาหยุ่นต่อจากนั้น...
ขาเขาพลันสะดุด เกือบล้มเพราะก้อนหินบนพื้น
เขากำจอสมองกลแน่น ดวงตาหม่นแสง “จบแล้ว จบเห่แล้ว จบกัน...”
จ้าวหลิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นเขาเดินเซเหมือนจะล้มก็ไม่ล้ม เลยเตะส่งให้ล้มลงไปจริง ๆ
“จะจบเห่อะไรของนาย? ฉันได้คู่แข่งเป็นนักศึกษาปีสามยังไม่กลัวเลย ลุยให้จบก็พอ!”
โจวป๋ออันกระโดดหลบลูกเตะ ก่อนจะคร่ำครวญ “เสิ่นเจาหยุ่นน่ะ! คู่แข่งฉันคือเสิ่นเจาหยุ่น!”
จวงเยว่เจ๋อกับเซี่ยซิงอวี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองเขาด้วยสายตาเห็นใจทันที
“ไม่งั้นพอขึ้นเวทีก็ลองบอกเธอสิว่าจะให้ห้าแสนเหรียญดารา ขอให้เธอยอมแพ้ให้สักรอบไหม?”
จ้าวหลิงพลันรู้สึกว่าได้คู่แข่งเป็นนักศึกษาปีสามก็ไม่ใช่เรื่องโชคร้ายอะไรนัก
“ห้าแสนเหรียญดารา อย่างมากก็แค่ทำให้เขาแพ้ดูดีขึ้นหน่อยล่ะมั้ง”
เซี่ยซิงอวี่ทนเห็นเสี่ยวอวิ๋นถูกดูแคลนไม่ได้
ห้าแสนเหรียญดารานี่คิดจะไล่ขอทานหรือไง!
จ้าวหลิงไม่รู้หรือไงว่าเดี๋ยวนี้เสี่ยวอวิ๋นแทบไม่เห็นเงินเป็นเงินแล้ว