ฟางเยว่รีบพูดว่า “เมคาตัวนี้ไม่ใช่ผมดัดแปลงนะ แต่เสิ่นเจาหยุ่นเป็นคนออกแบบเอง ดัดแปลงเมคาให้ตัวเอง ผมแค่ช่วยอยู่ข้าง ๆ”
“นี่เธอไม่ได้เรียนเอกการต่อสู้ด้วยหุ่นยนต์เหรอ ยังจะออกแบบเอง ดัดแปลงเมคาเองได้อีก?” หานเวยมองเสิ่นเจาหยุ่นด้วยความประหลาดใจ
เสิ่นเจาหยุ่นกอดอก เลิกคิ้วพูดว่า “มันยากตรงไหน?”
หานเวยไม่พูดอะไร หยิบแบบแปลนที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาดู
ฟางเยว่กระซิบเตือน “อาจารย์หาน นี่มันแบบแปลนของเสิ่นเจาหยุ่นนะครับ...”
พูดจบก็หันไปมองเสิ่นเจาหยุ่นด้วยสีหน้าขอโทษขอโพย
ช่างผลิตเมคาส่วนใหญ่ไม่ชอบให้คนไม่คุ้นเคยมาดูแบบแปลนของตัวเอง
ตอนเขาช่วยเสิ่นเจาหยุ่นรื้อเมคา ต้องรื้อตามข้อกำหนดการออกแบบของเธอ
เมื่อกี้พอยุ่งเสร็จ เขาก็วางแบบแปลนไว้ข้าง ๆ ไม่คิดว่าหานเวยจะหยิบขึ้นมาดูตรง ๆ
“ไม่เป็นไร ดูเลย!” เสิ่นเจาหยุ่นส่ายหัว
แบบแปลนนั่นก็เป็นแค่สเก็ตช์คร่าว ๆ พวกของสำคัญ ๆ เป้นพิเศษไม่มีอยู่บนนั้นหรอก แล้วเมคาตัวนี้ต่อไปก็ต้องปรับตามสถานการณ์อีก
เพราะงั้นให้อาจารย์ดูไปก็ไม่เห็นเป็นไร
หานเวยวางแบบแปลนลง ส่ายหัวพูดว่า “การดัดแปลงแบบนี้มันไร้ความหมาย แท่นควบคุมของเธอนี่ถึงขั้นจะแหกนิสัยการบังคับเมคาแบบเดิม ๆ เลยนะ
แล้วเมคาของเธอก็มีแค่ระดับ D จะไปติดระบบขับเคลื่อนที่ใช้ได้กับเมคาระดับ Aทำไม?
ห้องนักบินก็เปลี่ยน...ดูท่าเธอคงดัดแปลงตามแบบเมคาระดับ Aไปแล้ว ซื้อเมคาระดับ Aสักตัวเลยไม่ดีกว่าเหรอ?