พอเสิ่นเจาหยุ่นโพสต์ข้อความนี้ออกไป ก็เรียกแฟนคลับของเธอออกมาได้เป็นพรวน
[คนก็ดีอยู่หรอก ทำไมดันมีปากมาด้วยล่ะ บรรพบุรุษจ๋า ขอร้องล่ะ อย่าพูดเลยนะ ขอร้องจริง ๆ ขอร้องล่ะ]
[ฉันจะไม่ไหวแล้ว แวบแรกไม่รู้จะด่าบรรพบุรุษก่อน หรือไปด่าไอ้ขนรักแร้ในไลฟ์สดนั่นก่อนดี]
[ฮือ ๆ ซึ้งจัง บรรพบุรุษก็ยังเป็นบรรพบุรุษคนเดิมจริง ๆ ไม่เห็นจะเกรงใจพวกเราเพราะมีแฟนคลับเยอะขึ้นเลย]
[หึ ๆ กรรมที่เธอก่อเองแท้ ๆ ยังจะให้พวกเรามาชดใช้ด้วยอีกนะ สมเป็นเธอจริง ๆ!]
[เอาเถอะ ชินแล้ว เลิกเป็นแฟนคลับไปเป็นแอนตี้สักพัก แล้วค่อยเปลี่ยนจากแอนตี้กลับมาเป็นแฟนคลับ]
[แย่แล้ว เธอบอกว่าจะทำให้ฉันเสียเหรียญดาราเป็นหมื่น ฉันยังไม่สะทกสะท้านหรอก แต่เหรียญดารา 100 เหรียญนี่ฉันมีจริง ๆ นะ บรรพบุรุษ อย่าขายของปลอมเชียวล่ะ!]
[บรรพบุรุษ รอดูได้เลย ฉันตุนขวดน้ำไว้ให้เธอ 8 ลังแล้ว ขวดน้ำทั้งหมดนี้สงวนไว้ให้เธอคนเดียว]
[อ้าว รู้ได้ยังไงว่าฉันมีเหรียญดาราอยู่ในกระเป๋าแค่ 100 เหรียญ? บ้าเอ๊ย! เหรียญดารา 100 เหรียญของฉันหายไปจริง ๆ ด้วย!]
[เหรียญดารา 120 เหรียญของฉันหายไปแล้ว!]
[แย่แล้ว บรรพบุรุษขายของปลอม เหรียญดารา 150 เหรียญของฉันหายวับไปแล้ว]
[ดี ๆ ๆ สาบานได้ดีนี่นา ยังไงก็ไม่ขาดทุนทั้งของจริงของปลอมเลยนี่ สาบานปุ๊บก็เป็นจริงปั๊บเลยใช่ไหม?]
......
เสิ่นเจาหยุ่นกำลังจะวางจอสมองกล หลี่เสวี่ยโม่ที่นั่งฝั่งตรงข้ามก็พูดขึ้นมาอย่างเนิบช้า “เสี่ยวอวิ๋น วันนี้ตัดค่าโทรศัพท์พอดีเลย ฉันโดนหักเหรียญดาราไป 100 เหรียญ”
จอสมองกลของเสิ่นเจาหยุ่นสั่นขึ้นพร้อมกัน มีข้อความแจ้งหักเงินจากบริษัทผู้ให้บริการสื่อสารเข้ามา