“พอได้แล้ว! ขอร้องล่ะ!” จวงเยว่เจ๋อกระโดดพรวดขึ้นมา หมายจะไปแย่งจอสมองกลจากเซี่ยซิงอวี่
หลี่เสวี่ยโม่ก็ช่วยเติมเชื้อไฟอยู่ข้าง ๆ “พี่เจ๋อ ช่วยหาแฟนคลับให้เสี่ยวอวิ๋นคนเดียว ไม่ช่วยหาของฉันบ้างเหรอ? ไม่ได้สิ คราวนี้พี่ต้องปล่อยรูปหล่อ ๆ สักสองรูปมาช่วยเรียกแฟนคลับให้ฉันด้วย!”
“สองรูปจะไปพออะไร ในจอสมองกลของเขามีรูปเป็นกอง เยว่เจ๋อ นายยังต้องช่วยซิงอวี่หาแฟนคลับด้วยนะ จะลำเอียงไม่ได้” จูหยวนเหยาตบมือพลางหัวเราะอยู่ข้าง ๆ
เสิ่นเจาหยุ่นมองพวกเขาหยอกล้อกัน มุมปากก็อดยกขึ้นด้วยรอยยิ้มไม่ได้
เธอเขย่าแก้วในมือ ก่อนจะดื่มรวดเดียวหมด
หนุ่มสาวนี่ดีจริง ๆ!
สุดท้ายติงเฉิงยวี่ก็ทนเห็นจวงเยว่เจ๋อถูกรุมไม่ได้ จึงช่วยพูดแทน “พวกเธอยังเด็กกันอยู่ มีความรู้สึกอยากได้รับความสนใจบ้างก็ไม่แปลกหรอก”
“อ้อ... อยากได้รับความสนใจสินะ!” เซี่ยซิงอวี่ลากเสียงท้ายประโยคยาวเหยียด น้ำเสียงล้อเลียนเต็มที่
เสิ่นเจาหยุ่นมองจวงเยว่เจ๋อแล้วถามขึ้นกะทันหัน “นักเรียนเสี่ยวเจ๋อ ตอนนั้นทำไมถึงเข้าชมรมล่ะ? มีแผนอะไรสำหรับอนาคตไหม?”
จวงเยว่เจ๋อกลับไปนั่งที่เดิม เกาหัวอย่างงุนงง “พวกเราเรียนการต่อสู้ด้วยเมคา เส้นทางที่เลือกได้ก็มีอยู่ไม่กี่ทาง
หนึ่ง เข้ากองทัพ สอง เข้าชมรมรับภารกิจ สาม เป็นนักแข่งดาวเด่นที่มีชื่อเสียงไปทั่วสหพันธ์
ทุกคนก็รู้สถานการณ์ของวิทยาลัยดี ถ้าเข้ากองทัพ คนรุ่นเดียวกันจากสถาบันจักรวรรดิก็ได้เป็นผู้บังคับบัญชาพวกเราแล้ว ส่วนพวกเราต้องเริ่มจากระดับล่าง