เสิ่นเจาหยุ่นเผชิญสายตาซับซ้อนของหัวหน้าทีม สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย ก่อนกล่าวว่า “หัวหน้าทีม ฉันกำลังจะบอกพอดี เรื่องเงินที่ต้องจ่ายให้โรงงานสั่งทำเสื้อ ฉันไม่รีบร้อนรับเงินมัดจำก็ได้
รอส่งออร์เดอร์ของแฟนคลับครบแล้ว เก็บเงินกลับมาได้เมื่อไร ค่อยจ่ายค่าเสื้อสั่งทำทั้งหมดให้ฉันก็พอ”
เงินที่แฟนคลับจ่ายมายังถูกพักไว้ในร้านค้าบนแพลตฟอร์มโซเชียล ต้องให้ทางพวกเธอส่งของออกไปก่อน เงินถึงจะเข้าบัญชี
เสิ่นเจาหยุ่นจึงคิดว่าตัวเองช่างเอาใจใส่เสียจริง รู้ว่าตอนนี้หัวหน้าทีมมีปัญหาเรื่องเงิน ก็เลยยกเว้นเงินมัดจำค่าทำเสื้อให้เขา
ติงเฉิงยวี่ถูกคำพูดของเสิ่นเจาหยุ่นทำเอาอึ้งอีกครั้ง
ริมฝีปากเขาขยับไปมา แต่ชั่วขณะหนึ่งกลับไม่รู้จะพูดอะไร
แม้เซี่ยซิงอวี่กับคนอื่น ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ จะได้ยินพวกเขาคุยกันชัดเจน แต่ก็ยังไม่เข้าใจเรื่องละเอียดอ่อนที่ซ่อนอยู่ในนั้น
ทว่าคุณหวังตัวน้อยที่อยู่ปลายสายจอสมองกลกลับเข้าใจทันทีที่คิดตาม
เขาร้องอย่างตกใจว่า “ให้ตายเถอะ! ทางฉันจ่ายค่าเสื้อเชียร์ไปแล้ว เธอยังเก็บเงินจากหัวหน้าทีมของพวกเธออีกเหรอ?
เธอกินสองทางเลยนี่! ไม่สิ เธอยังได้เงินจากแฟนคลับอีก นี่มันกินสามทางชัด ๆ!”
คนอื่น ๆ ในที่สุดก็เข้าใจความเกี่ยวพันของเรื่องนี้
พวกเขาพากันมองเสิ่นเจาหยุ่นด้วยสายตาเลื่อมใสทันที
เซี่ยซิงอวี่อดพูดไม่ได้ว่า “เธอน่าจะใช้แซ่เซี่ยมากกว่านะ!”
“เก่งจริง ๆ! แม้แต่หัวหน้าทีมก็ไม่เว้น ในทีมเรามีใครบ้างที่ไม่เคยเสียเปรียบเธอ?”
จวงเยว่เจ๋อถึงกับกดตัดสายพ่อของตัวเอง แล้วชื่นชมสีหน้าหลากหลายที่หาได้ยากของหัวหน้าทีมอย่างสำราญใจ
เสิ่นเจาหยุ่นรีบเถียงทันที