หลินชิงเหลือบมองเสิ่นเจาหยุ่น...
เขาก็เป็นนักศึกษาปีสามเหมือนกันนะ ยัยนี่ช่วยเลิกโจมตีแบบไม่เลือกหน้าได้ไหม
นักศึกษาที่มุงดูอยู่หลายคนอดส่ายหน้าไม่ได้
ก่อนหน้านี้ไม่มีใครเคยได้ยินว่าติงฉีซิวเป็นคนอารมณ์ร้าย คนรู้จักต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเขานิสัยอ่อนโยน
แต่พอเจอเสิ่นเจาหยุ่นเข้าไป ก็โดนยั่วจนภาพลักษณ์พังไม่เหลือชิ้นดี
“จับคู่ได้แล้ว!” จู่ ๆ ติงฉีซิวที่อยู่อีกฝั่งก็โพล่งขึ้นมา
เขาจ้องจอสมองกลเขม็ง สีหน้าประหลาดพิกล ราวกับเพิ่งกลืนแมลงวันเข้าไปทั้งตัว
เสิ่นเจาหยุ่นหยิบจอสมองกลขึ้นมาดู ดวงตาเบิกกว้าง “ให้ตายเถอะ! ฉันสงสัยว่ามีคนล็อกผลอยู่เบื้องหลัง!”
บ้าเอ๊ย! ระบบจับคู่อะไรกันเนี่ย ไม่ยุติธรรมเอาซะเลย
“เป็นอะไรไป? อีกสองคนเป็นใคร?” หลินชิงถามอย่างสงสัย พลางขยับเข้ามาดู
“คนที่อยากรู้อยากเห็นเกินไปไม่ดีนะ นายก็พูดเองไม่ใช่เหรอว่าวันนี้เราสองคนจะไม่คุยกัน” เสิ่นเจาหยุ่นถือจอสมองกลหันหลังให้เขา
ผลจับคู่นี้ชวนพูดไม่ออกอยู่หน่อย ๆ เธอไม่ยอมเป็นเป้าให้หลินชิงเอาไปล้อเด็ดขาด
หลินชิงกลอกตา “พอได้แล้วน่า เอามาให้ฉันดู!”
เสิ่นเจาหยุ่นเพิ่งเริ่มส่ายหน้า หลินชิงก็เอื้อมมือมาฉวยจอสมองกลของเธอไปแล้ว
“เวทีหมายเลขหกนี่นา!” หลินชิงชูจอสมองกลขึ้นดู “เอ๊ะ เธอกับติงฉีซิวอยู่ทีมเดียวกันเหรอ? ไม่ใช่ว่าอยากเป็นคู่แข่งกันหรอกเหรอ? ฮ่า ๆ ๆ...”
คราวนี้ถึงตาเสิ่นเจาหยุ่นกลอกตาบ้าง
สายตาของนักศึกษาข้าง ๆ เหลียวมองติงฉีซิวที เสิ่นเจาหยุ่นที