เสิ่นเจาหยุ่นเลิกคิ้ว มองผู้คนจากกองร้อย 302 อย่างล้อเลียน “พวกคุณไม่ได้บอกหรือไงว่าถ้ามีเรื่องก็อย่ามาหา อย่าคิดเล่นงานพวกคุณน่ะ?”
คำพูดที่พวกนี้เพิ่งพูดไปเมื่อกี้ ลมยังพัดไม่ทันหายไปเลยนะ
“นั่นเฮ่ออวิ๋นปินพูด ไม่เกี่ยวกับพวกเรา” หลัวเหอชิงผลักเฮ่ออวิ๋นปินไปด้านข้าง
“ใช่ เฮ่ออวิ๋นปินพูด ไม่เกี่ยวกับหลี่หัวล้านอย่างฉันสักหน่อย!” หลี่หัวล้านหัวเราะคิกคักพลางเสริม
เฮ่ออวิ๋นปินเซถอยหลังไปสองก้าว ก่อนขยับไปยืนให้มั่นคง
เขาไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย แล้วยังพูดต่อ “ก็บอกมาสิว่าจะทำไหม? เธอคนเดียวจะฆ่าได้สักกี่ตัว? เดี๋ยวฉันให้พี่น้องช่วยกันสกัดสัตว์ประหลาดให้ เธอก็ฆ่าได้ทั้งสนามเลย!”
“แบบนี้ไม่ดีมั้ง? นี่ไม่เท่ากับหลอกเจ้าของเหมืองหรอกหรือ...” เสิ่นเจาหยุ่นมองไปยังเหมืองใต้ดินที่อยู่ไกลออกไป
ปากบอกว่าไม่ดี แต่ในใจเริ่มคิดแล้วว่าจะให้คนกองร้อย 302 ช่วยกันฆ่าสัตว์ประหลาดอย่างไร
“ไม่ดีตรงไหน? ฉันว่ายอดเยี่ยมจะตาย! ฆ่าสัตว์ประหลาดได้ตัวละสิบล้านเหรียญดารา ยังถือว่าถูกไปด้วยซ้ำ!” ถงอวี่เฉียวโยนกล่องในมือให้เฮ่ออวิ๋นปิน
เธอนึกถึงข้อมูลที่รวบรวมมาได้ เจ้าของเหมืองในเขตเหมืองแร่กดขี่คนงานเหมืองขนาดไหน
พวกนั้นตั้งคณะกรรมการแร่ขึ้นมา เพื่อให้รวมตัวกันได้สะดวกกว่าเดิม จะได้กดค่าแรง ปิดกั้นข้อมูล ใช้การศึกษาเอาเปรียบ และควบคุมราคาสินค้า...
เธอเห็นข้อเสนอฉบับล่าสุดของคณะกรรมการแร่ ตั้งใจจะใช้ตั๋วเหมืองมาแทนเหรียญดาราสหพันธ์ โดยตั๋วเหมืองใช้ได้เฉพาะในร้านค้าที่กำหนดเท่านั้น