“เกี่ยวกับการปฏิรูปการสอนของสถาบันหรือเปล่า? ก่อนหน้านี้อาจารย์เหยียนจื่อกวงใช้เอกสารการสอนฉบับเก่าสอนมาตลอด เพราะเรื่องนี้มีนักเรียนหลายคนเคยร้องเรียนเขา...” เสียงของหลิ่วอินยิ่งพูดยิ่งเบาลง
ตอนนั้นเธอเองก็ไม่พอใจที่ใช้ตำราเก่าสอนเหมือนกัน แต่ไม่เคยคิดจะไปร้องเรียนอาจารย์เลยสักครั้ง...
“ตอนนี้เหยียนจื่อกวงอยู่ที่ไหน? เขายังทำงานอยู่ที่ตึกกิจการนักศึกษาใช่ไหม?” เสิ่นเจาหยุ่นหันไปถามไต้หนิงหนิง
ไต้หนิงหนิงพยักหน้ารัว “ใช่! ได้ยินว่าพวกอาจารย์ในสาขาเรายังประชุมกันอยู่ เขาก็น่าจะ...”
“เสี่ยวอวิ๋น แย่แล้ว! อาจารย์เหยียนจื่อกวงไม่สอนแล้ว จะย้ายไปกวาดถนน!”
คำพูดของไต้หนิงหนิงถูกเซี่ยซิงอวี่ที่พรวดพราดเข้ามาจากข้างนอกขัดจังหวะ
ด้านหลังเธอยังมีนักศึกษาเอกการต่อสู้ด้วยหุ่นยนต์เดินตามมาอีกเป็นพรวน
เซี่ยซิงอวี่ชูแขนทั้งสองข้างขึ้นอย่างฮึกเหิม “ตาแก่นั่นชอบให้ฉันตกวิชาอยู่บ่อย ๆ ก็จริง แต่นั่นมันปัญหาของฉันเอง แล้วทำไมต้องให้เขาไปกวาดถนนด้วย? พวกเราไปบุกพังห้องผู้อำนวยการกัน!”
“ผิดแล้ว! ต้องบุกพังห้องทำงานของพวกอาจารย์ในคณะต่างหาก!” หลินชิงยืนอยู่ข้าง ๆ พลางแก้คำพูดให้เธอ
เฝิงก่วงตะโกนตาม “ใช่! ไปทวงความเป็นธรรมให้อาจารย์เหยียนจื่อกวง! พังห้องทำงานของพวกอาจารย์ให้หมด!”
“นักศึกษาสาขาการผลิตเมคาบอกว่าเหยียนจื่อกวงถูกลงโทษให้ไปขัดห้องน้ำ เลยอยากบุกพังห้องทำงานของอาจารย์ ต้องให้พวกเราช่วยเรียกคนมาเพิ่มอีก”
“เหยียนจื่อกวงต้องขัดห้องน้ำทุกห้องในสถาบัน ไม่สอนหนังสือแล้ว!”