เซี่ยซิงอวี่ยังไม่ทันเบียดเข้าไป ไป๋จิ้นซีก็ตะโกนเสียงดังว่า “เลิกโวยวายได้แล้ว! เซี่ยซิงอวี่จากสาขาเราทำเอง! แผลใหญ่ขนาดนี้ ใช้แรงนิดเดียวแบบพวกเธอจะทำออกมาได้หรือไง?”
เมคาตัวนั้นดูคุ้นตาเหลือเกิน ไม่ใช่เซี่ยซิงอวี่ที่เคยจับคู่ประลองบนเวทีกับเสิ่นเจาหยุ่นเมื่อไม่นานมานี้หรอกหรือ
“ใช่! ฉันทำเอง!” เซี่ยซิงอวี่ยกมือสองข้าง กระโดดหย็องแหย็งสูงลิบ!
สายตาทุกคู่หันขวับไปจับจ้องเซี่ยซิงอวี่
ไป๋จิ้นซีอดส่ายหน้าไม่ได้
สมกับเป็นคนตระกูลเซี่ยจริง ๆ!
เขาเอามือไพล่หลังแล้วตะโกนว่า “พวกเธอมามุงอะไรกัน?”
ไป๋จิ้นซีหมายถึงนักศึกษาเอกการต่อสู้ด้วยหุ่นยนต์ที่ยืนล้อมอยู่ด้านหลัง
เซี่ยซิงอวี่หันไปมองเสิ่นเจาหยุ่นที่อยู่ข้าง ๆ แล้วกระซิบถามว่า “ฉันพูดได้ไหมว่าอยากพุ่งชนห้องทำงานให้พัง?”
ริมฝีปากเสิ่นเจาหยุ่นเพิ่งขยับนิดเดียว นักศึกษาเอกการต่อสู้ด้วยหุ่นยนต์ด้านหลังก็พากันตะโกนขึ้นมาก่อน
“พวกเรามาทวงความเป็นธรรมให้อาจารย์เหยียน! พวกเราไม่ยอมให้อาจารย์เหยียนไปขัดห้องน้ำ!”
“นักศึกษาสาขาการผลิตเมคาบอกว่าเหยียนจื่อกวงต้องไปขัดห้องน้ำ พวกเราจะประท้วง!”
……
มุมปากเสิ่นเจาหยุ่นกระตุก ข่าวลือน่ารังเกียจนั่น เธอน่าจะรีบแก้ข่าวตั้งแต่เมื่อกี้
“ไม่ใช่! พวกเธอตะโกนผิดแล้ว ต้องกวาดถนน ไม่ใช่ขัดห้องน้ำ” เซี่ยซิงอวี่หันไปบอกเพื่อนร่วมชั้น
นักศึกษาสาขาการผลิตเมคาหน้าตาตื่นตะลึง
นี่ไม่ใช่แค่ย้ายตำแหน่งแล้วหรือไง?
ถึงกับโดนลงโทษให้กวาดถนน แย่งงานหุ่นยนต์ทำอีกต่างหาก?
นักศึกษาสาขาการผลิตเมคาที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดตะโกนตามทันทีว่า “คัดค้านการกลั่นแกล้งในที่ทำงาน! ขอให้คนสอนหนังสือกลับไปสอนหนังสือ! อย่าบังคับให้อาจารย์เหยียนไปกวาดถนน!”
นักศึกษาที่อยู่ข้างหลังเขาก็รีบเปลี่ยนคำขวัญตาม
“อย่าบังคับให้อาจารย์เหยียนไปกวาดถนน พวกเราอยากให้อาจารย์เหยียนสอน!”
“อย่าบังคับให้อาจารย์เหยียนไปกวาดถนน! คัดค้านการเปลี่ยนตำราแบบเหมาเข่ง!”
……
เซี่ยซิงอวี่พยักหน้าหงึก ๆ อย่างพอใจ
แบบนี้แหละ โวยวายเข้าไป ทุกคนโวยวายกันให้เต็มที่ ให้พวกอาจารย์เห็นความมุ่งมั่นของทุกคน! ให้ตาเฒ่าเหยียนรู้ว่ามีนักศึกษามากมายยืนอยู่ข้างเขา