[สมาชิกทีมหิมะถล่มรวมตัวจางจาง: ฉันอยู่ทีมย่อย 05 แต่ก็ยังหาไอ้ฉันนี่แหละบรรพบุรุษแกไม่เจอ]
[สมาชิกทีมหิมะถล่มรวมตัวซางกว้าน: ทางนี้ก็ไม่มี]
[สมาชิกทีมหิมะถล่มรวมตัวลี่: ฉันไม่เห็นใครเลย]
[หัวหน้าทีมเซี่ยอวี่: มีทั้งหมด 10 ทีม พวกเราทุกคนถูกแบ่งไปอยู่คนละทีมกัน
ฉันเดาว่าคนจากทีมเปลวเพลิงเอ็กซ์ก็น่าจะถูกแบ่งไปคนละทีมเหมือนกัน ต่อจากนี้แย่งเมคากันก่อนเถอะ]
เซี่ยอวี่ขมวดคิ้วแน่นขณะอ่านข้อความตอบกลับจากสมาชิกทีม
เขาประกาศผ่านบัญชีโซเชียลไปแล้วว่าจะคว้าชัยชนะในการแข่งขันครั้งนี้
แต่ไม่คิดเลยว่าการสุ่มจับคู่ตัวตนในแผนที่สนามแข่งครั้งนี้จะเกิดปัญหาอีก
เดิมทีคิดว่าจะกำจัดไอ้ฉันนี่แหละบรรพบุรุษแกนั่นก่อน ตอนนี้ดูท่าอีกฝ่ายจะดวงดีไม่น้อย
............
ทางด้านเสิ่นเจาหยุ่น เธอขับยานพาหนะบินได้จนเอ็นพีซีทั้งลำอ้วกแตกอ้วกแตน
“อุ๊บ... บรรพบุรุษของฉัน ขับช้าลงหน่อยเถอะ”
“แหวะ... อย่าเปลี่ยนมุมเยอะขนาดนั้นสิ ข้าวเมื่อคืนฉันพุ่งออกมาหมดแล้ว”
“ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย”
......
เอ็นพีซีห้าหกคนร้องขอชีวิตอยู่ข้างเสิ่นเจาหยุ่น พูดไปหนึ่งประโยคก็ขย้อนทีหนึ่ง
เสิ่นเจาหยุ่นหมุนพวงมาลัยจนแทบติดไฟ ก่อนหันไปมองพวกเขาอย่างไร้เดียงสา “พวกนายว่าความเร็วฉันเร็วมากไหมล่ะ?”
เหล่าเอ็นพีซีพยักหน้ารัว ๆ
เสิ่นเจาหยุ่นพูดต่อ “งั้นพี่เซี่ยกำลังเรียกพวกเราอยู่ เราก็ควรรีบไปเมืองผาสูงให้เร็วที่สุดใช่ไหม?”
เอ็นพีซีพยักหน้า
จากนั้นยานพาหนะบินได้ก็หักเลี้ยวฉับพลัน 90 องศา เหล่าเอ็นพีซีที่ยืนอยู่พากันคุกเข่าลงกับพื้น
พอตั้งสติได้ พวกเอ็นพีซีก็อาเจียนกันระงมพร้อมส่ายหน้ารัว ๆ
“ไม่ใช่แล้ว!”
“ฉันทนไม่ไหวแล้ว!”
“ฉันขอสลบก่อนนะ”
“เธอตีฉันให้สลบไปเลยเถอะ”
......
เสิ่นเจาหยุ่นทำเป็นหูหนวก
เธอคิดว่าตราบใดที่เอ็นพีซีไม่อ้วกจนตาย ก็ถือว่าไม่เป็นไร
พวกเขาคิดว่าใคร ๆ ก็มีโอกาสได้นั่งยานพาหนะบินได้ของเทพขับรถผาสูงอย่างเธอหรือไง?
เมื่อก่อนใคร ๆ ก็พูดกันว่าเวลาของศาสตราจารย์เสิ่นมีค่า ร่างกายของศาสตราจารย์เสิ่นก็สูงส่ง จะให้ศาสตราจารย์เสิ่นมาขับรถได้ยังไง?