เสิ่นเจาหยุ่นหยุดมือที่กำลังทำงาน แล้วหันไปมองจวงเยว่เจ๋อ
วิธีปรับระดับที่เขาพูดถึง ทำไมถึงเหมือนกับที่เธอเพิ่งเจอมาเป๊ะเลยล่ะ?
ถ้าไม่ใช่เพราะเสี่ยวเจ๋อเข้าไปในอุปกรณ์แล้ว เธอคงสงสัยว่าเขาตั้งใจจะเยาะเย้ยเธอ
ติงเฉิงยวี่อ้าปาก อยากถามว่า “ถ้าเกิดปัญหาขึ้นมาจะทำยังไง” แต่จวงเยว่เจ๋อไม่เปิดโอกาสให้พูด ประตูปิดลงเสียก่อน
“เร็วเข้า!” จวงเยว่เจ๋อสวมอุปกรณ์รับความรู้สึกเรียบร้อย แล้วนอนราบกับพื้น มือเท้าจัดท่าเหมือนเสิ่นเจาหยุ่นไม่มีผิด
ติงเฉิงยวี่ยืนลังเลอยู่หน้าอุปกรณ์ “ไม่ทาน้ำยาบำรุงเหรอ ไม่เอาผมแล้วหรือไง?”
“จะทาน้ำยาบำรุงไปทำไม? ถ้าทาแล้วผลจะเหมือนเดิมไหมล่ะ?” จวงเยว่เจ๋อขยับตัวดุ๊กดิ๊กขึ้นไปอีกสองสามที ตำแหน่งศีรษะก็ห้ามเบี่ยงไปไหนด้วย
เขาต้องการผมดัดลอนที่เงางามและไม่ทำร้ายเส้นผม ถ้าทาน้ำยาบำรุงแล้วดัดไม่ขึ้นจะทำยังไง?
ติงเฉิงยวี่ซาบซึ้งใจ เพื่อจำลองเหตุการณ์อุปกรณ์ขัดข้อง จวงเยว่เจ๋อถึงกับทุ่มสุดตัวขนาดนี้
พอซาบซึ้งใจ เขาก็กดปุ่มลงทันที
“อย่า...”
เสิ่นเจาหยุ่นยังพูดห้ามไม่จบ จวงเยว่เจ๋อในอุปกรณ์ก็ร้อง “อ๊าก” ออกมาก่อนแล้ว
“อ๊าก...อู...”
จวงเยว่เจ๋อเด้งหัวขึ้นพรึ่บ ร่างกระตุกแข็งทื่อ มือเท้าสะบัดไปมาอยู่กลางอากาศ
ร่างกายเขาชา ๆ เจ็บ ๆ ร้อน ๆ...
“หัวหน้าทีม...ทำไม...ไม่...” บอกกันก่อนแล้วค่อยเริ่มล่ะ?
จวงเยว่เจ๋อพูดต่อไม่ไหวแล้ว แรงทั้งหมดถูกใช้ไปกับการกระตุกตัว
เสิ่นเจาหยุ่นสูดหายใจ มองติงเฉิงยวี่ “หัวหน้าทีม ไม่เป็นอะไรจริง ๆ ใช่ไหม?”
ติงเฉิงยวี่ส่ายหน้า “ไม่เป็นไร! เมื่อกี้พวกเธอก็ผ่านแบบนี้มาไม่ใช่เหรอ?”