“โห! มากันครบเลยนี่ ทุกคนอยู่กันหมดเลย”
ประตูด้านข้างของยานพาหนะบินได้เปิดออก เสิ่นเจาหยุ่นวางมือข้างหนึ่งบนประตู ก้าวเท้าลงพื้นอย่างกระฉับกระเฉง แล้วโบกมือทักทายทุกคนอย่างสดชื่น
“เสี่ยวอวิ๋น!” จวงเยว่เจ๋อคิ้วกระตุก “ใครอนุญาตให้เธอขับยานพาหนะบินได้?”
“มีใครอยากไปซิ่งกับฉันไหม?”
เพิ่งขับไปแค่สองนาที เสิ่นเจาหยุ่นก็ยังรู้สึกว่ายังไม่หนำใจ
ยานพาหนะบินได้ในอีก 300 ปีข้างหน้ามีสมรรถนะดีขึ้นมาก แถมเมืองโอเอซิสยังมีตึกสูงไม่มาก เหมาะกับการขับยานพาหนะบินได้ซิ่งสุด ๆ
ทุกคนที่เพิ่งกรูกันเข้ามาพากันถอยหลังไปหลายก้าวพร้อมกัน
“แหวะ... ไม่เอา... อย่าให้เธอ... ขับ...” คุณหวังตัวน้อยริมฝีปากสั่น มือที่จับพนักเก้าอี้ก็ยังสั่นไม่หยุด
เสิ่นเจาหยุ่นคว้าจอสมองกลของคุณหวังตัวน้อยมายื่นให้ “1 นาที 55 วินาที คลาดเคลื่อนไปนิดหน่อย เรื่องเล็กน่า”
คุณหวังตัวน้อยรับจอสมองกลไปอย่างมือสั่น ก่อนจะทรุดกลับลงไปนั่งที่เดิม
เซี่ยซิงอวี่เปิดประตูยานพาหนะบินได้ด้านหลังตามความเคยชิน
พอเห็นคุณหวังตัวน้อยนอนกระตุกอยู่บนเบาะด้านหลัง สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกพร้อมกัน
คนที่สีหน้าเปลี่ยนไปมากที่สุดคือจวงเยว่เจ๋อ เขารู้ซึ้งถึงฝีมือของเสี่ยวอวิ๋นที่ทำเอาฟ้าดินสะเทือนได้ดีจริง ๆ
“เสี่ยวอวิ๋น ฉันต้องไปฝึกแล้ว คงเล่นเป็นเพื่อนเธอไม่ได้” จวงเยว่เจ๋อไม่สนใจอู้งานอีกต่อไป รีบวิ่งหนีไปด้านหลังราวกับมีสัตว์ประหลาดไล่ตาม