เสิ่นเจาหยุ่นหาวหวอด ก่อนพูดต่อว่า “เรื่องนี้จะรับทำไหม?
หรือว่ารู้สูตรส่วนผสมกับวิธีผลิตวัสดุออกฤทธิ์ชนิดนั้นแล้ว? ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เป็นไร”
ชาติที่แล้ว นอกจากช่วงแรกที่เริ่มค้นคว้าเรื่องเมคา ทุกอย่างเธอต้องลงมือทำเองหมด
หลังจากมีคนอยู่ใต้บังคับบัญชา เธอก็แค่กำหนดทิศทางการวิจัย แล้วมอบหมายงานให้คนข้างล่าง ส่วนตัวเองคอยควบคุมความคืบหน้าอยู่ข้าง ๆ
ชาตินี้แม้ลูกน้องจะน้อยลง แต่ก็ไม่ได้ถึงกับไม่มีใครใช้ได้เลย
ก็ยังมีหานเวยที่ว่างจนแทบจะมีฟองผุดอยู่คนหนึ่งนี่นา
ยิ่งงานวิจัยประเภทนี้ถูกสถาบันวิจัยตระกูลซูยึดสิทธิบัตรไปแล้ว เธอก็ยิ่งไม่ควรเสียเวลากับมัน
ควรให้คนอื่นทำซ้ำ ส่วนเธอแค่เอาวัสดุมาใช้ก็พอ
เธอจะได้ว่างมือไปทำอย่างอื่น
หานเวยคุ้นเคยกับตระกูลซูที่สุด แถมยังใฝ่ก้าวหน้า เขาน่าจะสนใจเรื่องของตระกูลซู...
“ไม่! ผมไปเอง เดี๋ยวจะเริ่มทดลองทันที!” หานเวยรีบลุกพรวดลงจากเตียง
เขารู้สึกราวกับได้กลับไปทำงานอยู่ใต้บังคับบัญชาของอาจารย์ที่ปรึกษาอีกครั้ง
“ดีมาก นกที่ตื่นเช้าย่อมได้กินหนอน
ต่อไปฉันอาจจะอยู่ห้องทดลองแค่ช่วงเช้า ส่วนหลังหนึ่งทุ่มก็น่าจะอยู่ที่นั่นเหมือนกัน
มาหาฉันได้แค่สองช่วงเวลานี้” เสิ่นเจาหยุ่นพยักหน้าอย่างพอใจ
หานเวยรู้เรื่องรู้ราวจริง ๆ แถมยังใฝ่ก้าวหน้าอีกด้วย
น่าปั้นนัก!
“คุณไม่ได้หลอกผมใช่ไหม? มันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?” ถึงหานเวยทางนั้นจะกระตือรือร้น แต่ก็ยังอดสงสัยนิด ๆ ไม่ได้
“ส่งข้อมูลไปที่จอสมองกลแล้ว ถ้าพลาดวันนี้ ก็ต้องมาหาฉันพรุ่งนี้” เสิ่นเจาหยุ่นหาวอีกครั้ง
จากนั้นเธอก็คร้านจะสนใจหานเวยอีก จึงตัดการสื่อสารไปตรง ๆ
ฟางเยว่ที่เห็นทุกอย่างอยู่ข้าง ๆ อ้าปากค้างจนคางแทบร่วง
เสิ่นเจาหยุ่นเหลือบมองช่างฟาง “ช่างฟางยุ่งไหม? อยากก้าวหน้าไหม? อยากรับงานเสริมไหม?”
“ก้าวหน้ายังไง? งานเสริมอะไร?” ฟางเยว่ถามเสิ่นเจาหยุ่นอย่างงุนงง
ดวงตาเสิ่นเจาหยุ่นเป็นประกายวาบ น้ำเสียงอ่อนโยนขึ้นอีก “ฉันมีตารางแผนงานอยู่ มีงานวิจัยอยู่สองสามอย่างที่น่าสนใจ
ภายในสองสัปดาห์ แค่แบ่งเวลาวันละสามชั่วโมงก็ทำเสร็จแล้ว