“เพื่อน ถ้าฉันบอกว่า ฉันคือเสิ่นเจาหยุ่น จักรพรรดินีเมคาผู้ให้กำเนิดทุกสรรพสิ่ง จริง ๆ แล้วฉันยังไม่ตาย ตอนนี้แค่ต้องการเงินสักก้อน นายโอนให้ฉันห้าพัน เดี๋ยวฉันรวยแล้วจะตอบแทนด้วยเมคาพลังจิตให้เครื่องนึง?”
เสิ่นเจาหยุ่นล้วงกระเป๋ากางเกงที่สะอาดเอี่ยมยิ่งกว่าใบหน้า พลางมองเพื่อนร่วมชั้นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างจริงจัง
“นายมองฉันเป็นพวกซื่อบื้อรึไง?” นักเรียนคนนั้นขยับก้นพลางชี้ไปกลางสนามฝึก “ครูฝึกเรียกไปสอบแล้ว!”
เสิ่นเจาหยุ่นมองนักเรียนคนนั้นอย่างเสียดายก่อนจะเอามือล้วงกระเป๋าเดินไปกลางสนามสอบ
เธอไม่ได้โกหกนะ!
เธอ เสิ่นเจาหยุ่น ผู้ก่อตั้งเมคาแห่งสหพันธ์
เมื่อสามร้อยปีก่อน เธอเป็นผู้นำทีมพัฒนาเมคาที่ใช้ในสนามรบจริงเครื่องแรกของสหพันธ์ ผู้ที่ถูกยกย่องว่าเป็น “บรรพชนเมคา”
และตอนนี้คือปี 1337 ศักราชซิงเหยาของสหพันธ์ เธอกลับมาเกิดใหม่ในร่างของนักศึกษาปีหนึ่งที่ชื่อเสิ่นเจาหยุ่นเหมือนกัน แถมกำลังจะถูกไล่ออกจากสถาบัน
ต่อจากนี้คือการสอบภาคปฏิบัติเมคาที่จะตัดสินว่าเธอจะอยู่ต่อหรือไป
เสิ่นเจาหยุ่นมองคณะกรรมการสอบทั้งสามตรงหน้า คนตรงกลางอายุมากที่สุดคือหลี่อวิ๋นเทา หัวหน้าผู้รับผิดชอบการสอบครั้งนี้
เพราะเสิ่นเจาหยุ่นทำให้การสอบเลื่อนออกไป น้ำเสียงของหลี่อวิ๋นเทาจึงเย็นชามาก “เพราะอุบัติเหตุของเธอเมื่อเช้า ผู้สอบคนอื่นทั้งหมดจึงสอบเสร็จแล้ว
แต่เนื่องจากสถานการณ์ของเธอพิเศษ สถาบันจึงตัดสินใจให้โอกาสครั้งสุดท้าย“
เขายกคางขึ้น ส่งสัญญาณไปที่เมคาสีเทาเข้มกลางสนาม
“สตาร์ตมัน ทำท่าพื้นฐานในการเคลื่อนที่เชิงยุทธวิธีและถืออาวุธ
ถ้าทำได้ก็ถือว่าสอบผ่าน ยกเลิกการให้เธอพ้นสภาพนักศึกษา“
เขาพูดจบ เสิ่นเจาหยุ่นก็ยังไม่ขยับ
เสิ่นเจาหยุ่นสำรวจ “แท่งเหล็ก” นั่นอย่างสนอกสนใจตั้งแต่หัวจรดเท้า
นี่คือเมคาในอีกสามร้อยปีข้างหน้านี่เอง!
น่าเสียดายที่เมคาตัวนี้มีปัญหา ทำให้เจ้าของร่างเดิมสอบไม่ผ่าน เธอถึงได้อยากยืมเงินไปเช่าเมคาอีกตัว
หลี่อวิ๋นเทาขมวดคิ้วแน่น “ยังยืนทำอะไรอยู่? ต้องให้คนหามขึ้นไปรึไง?”
เสิ่นเจาหยุ่นกวาดตามองข้ามแท่งเหล็ก ผ่านใบหน้าอันไร้ความอดทนของหลี่อวิ๋นเทา ไปยังมุมหนึ่งตรงขอบสนามฝึก
ที่นั่น มีเมคาอีกลำตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว
เปลือกนอกของมันผุกร่อนมานานแล้ว เต็มไปด้วยร่องรอยกาลเวลา หากมองดี ๆ จะเห็นรอยฉีกขนาดใหญ่บริเวณใต้หน้าอกซ้ายหลายรอย เหมือนกำลังเล่าถึงอดีตของสมรภูมิอันดุเดือดครั้งหนึ่ง
มันคือเมคาเครื่องแรกของสหพันธ์ รุ่นเริ่มต้นศูนย์!
แบบร่างเมคาแผ่นแรกที่เธอวาดด้วยมือตนเอง ผ่านคืนวันนับไม่ถ้วน ค่อย ๆ ตอกสร้างขึ้นทีละนิด คือเมคาดั้งเดิม ทั้งยังเป็นจุดเริ่มต้นของเมคาสหพันธ์
สามร้อยปีแล้ว
มันกลับถูกทิ้งไว้ที่นี่ให้จับฝุ่น กลายเป็นของตั้งโชว์ในสนามฝึกที่ไม่มีใครสนใจงั้นรึ?
เพื่อนยาก แกก็ไม่ได้ดังเปรี้ยงปร้างเหมือนกันนะ!
หลี่อวิ๋นเทาเห็นเธอไม่เพียงไม่ขยับ ยังกล้าเหม่อลอย ก็เดือดดาลเต็มที่ ทุบแผงควบคุมดังปัง “เสิ่นเจาหยุ่น! เธอจะสอบไหม? ไม่สอบก็ไสหัวไป...”
พูดไม่ทันจบก็ชะงักกึก
เพราะเขาเห็นเด็กสาวผมดำในสนาม จู่ ๆ ก็ขยับ
เสิ่นเจาหยุ่นไม่สนใจเมคาสอบที่อยู่กลางสนามซึ่งเป็นของเธอเลยสักนิด แถมยังไม่สนเสียงตะคอกบนที่นั่งคณะกรรมการด้วย เธอเดินตรงไปทีละก้าว ทีละก้าว มุ่งหน้าไปยังเมคารุ่นเริ่มต้นศูนย์ตรงขอบสนามสุด
ฝ่าเท้ากระทบพื้นเย็นเฉียบของสนามฝึก เกิดเสียงสะท้อนชัดเจน โดดเด่นขึ้นมาท่ามกลางสนามฝึกที่เงียบลงอย่างกะทันหัน
“เธอ...เธอจะไปไหน?”
“เธอคงไม่ทิ้งการสอบแล้วล่ะมั้ง?”
“เมคารุ่นแรก? เธอจะทำอะไร?”
เสียงซุบซิบดังขึ้นอีกครั้ง เต็มไปด้วยความประหลาดใจและไม่แน่ใจ
หลี่อวิ๋นเทาก็อึ้งไปเหมือนกัน ลืมโมโหไปชั่วขณะ ได้แต่มองเสิ่นเจาหยุ่นที่เดินไปยังหุ่นรุ่นเริ่มต้นศูนย์ด้วยความตะลึงงัน
เสิ่นเจาหยุ่นหยุดอยู่แทบเท้าของหุ่นรุ่นเริ่มต้นศูนย์
เธอเงยหน้าขึ้น สายตาค่อย ๆ กวาดผ่านเส้นสายที่คุ้นเคยของตัวเครื่อง
จากนั้น เธอยื่นมือออก
ปลายนิ้วแตะสัมผัสกับตัวเครื่องเย็นเยียบของหุ่นรุ่นเริ่มต้นศูนย์เบา ๆ
ณ ชั่วขณะนั้นเอง...
“อื้อ!”
ทั้งเมือง ไม่สิ ทั้งดวงดาว หรือกระทั่งทั้งสหพันธ์ซิงเหยา หน้าจอควบคุมกลางของเมคารุ่นเริ่มต้นศูนย์ทั้งหมดก็เกิดแสงวาบอย่างควบคุมไม่ได้กะทันหัน
ช่องทางการสื่อสารสิทธิขั้นสูงสุดภายในเมคาถูกบังคับให้เปิดใช้งาน ข้อความหนึ่ง ถูกส่งไปทั่วทุกหนแห่งของสหพันธ์ในพริบตา...
ศีรษะของหุ่นรุ่นเริ่มต้นศูนย์ค่อย ๆ ก้มลง งอตัวลงครึ่งหนึ่ง พลางยื่นฝ่ามือข้างหนึ่งออกมา
[ตรวจพบสิทธิ์ผู้ก่อตั้ง ลำดับขั้นสูงสุดถูกเปิดใช้งาน ขอต้อนรับการกลับมา ราชาของฉัน]