เสิ่นเจาหยุ่นมาถึงเออีเลฟเว่น เห็นหน้าประตูยังมีป้ายแขวนเขียนไว้ว่า สำนักงานภาควิชาผลิตเมคา
เธอใคร่ครวญแป๊บเดียวก็เข้าใจ งานซ่อมบำรุงเมคาคงอยู่ในความดูแลของภาควิชาผลิต ฉะนั้นเงินก็ต้องจ่ายที่นี่นั่นเอง
ยังไม่ทันเข้าไป ก็เห็นอาจารย์สองคน คนหนึ่งใส่ชุดสีน้ำเงิน อีกคนสีเหลือง นั่งคุยกันอยู่โต๊ะหน้าโต๊ะหลัง
อาจารย์ชุดเหลืองกลุ้มใจ “ได้ยินว่าปีนี้วิทยาลัยอังโกลัวตั้งกลุ่มวิจัยเพิ่มอีกหลายกลุ่ม ดึงตัวปรมาจารย์เมคาไปร่วมงานด้วยหลายคน? ปีหน้านักเรียนแห่สมัครวิทยาลัยอังโกลัวต้องเยอะขึ้นแน่”
“ก็ช่วยไม่ได้นี่นา มีแต่เรียนกับปรมาจารย์เท่านั้น ถึงจะสร้างเมคาระดับ SS ได้ วิทยาลัยอังโกลัวเป็นแหล่งบ่มเพาะช่างผลิตเมคาของสหพันธ์ มีปรมาจารย์สร้างเมคาระดับ SS สอนอยู่เกือบสิบคน”
“สถาบันสหพันธ์ที่หนึ่งเราอยู่ไกลปืนเที่ยง ทรัพยากรก็น้อย ดึงดูดปรมาจารย์ไม่ได้ จะไปเทียบได้ยังไง”
“ขนาดอาจารย์ซุนเจียโย่วของภาคเรา วิทยาลัยยังต้องทุ่มทุนวิจัยให้ปีละมหาศาลเลยเพื่อรั้งตัวไว้” อาจารย์ชุดน้ำเงินยื่นสองนิ้วมาถูกัน แล้วทิ้งท้ายด้วยการยื่นปากบุ้ยใบ้อย่างมีนัย
อาจารย์ชุดเหลืองก็เอียงคอตาม “อาจารย์ซุนเจียโย่วยังยอมรับนักศึกษาแค่ปีละสามคนนะ กว่าจะได้เข้าไปเรียนในกลุ่มวิจัยของเขา เด็กๆ แข่งกันหัวแตก”