พอได้ยินคำสั่งของเสิ่นเจาหยุ่น ฉินเลี่ยก็รีบตอบทันทีว่า “ได้! พวกเราไปช่วยคน!”
ฉินเลี่ยกับเซี่ยซิงอวี่ขับเมคาบินไปทางหลินชิงและโจวป๋ออัน
คนของวิทยาลัยอังโกลัวต่างก็พากันถอยกรูด
หลี่เสวี่ยโม่มองจ้าวจงอวี่ที่อยู่ในห้องนักบินของเมคาฝั่งตรงข้าม ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี
ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าเขากลายพันธุ์ไปแล้ว แต่จะให้เธอลงมือ เธอก็ไม่กล้าหรอก
ส่วนจ้าวจงอวี่ยังคงหัวเราะ พลางตะโกนใส่หลี่เสวี่ยโม่ไม่หยุดว่า “ออกมาสิ! ออกมาสิ! ฉันยอมแพ้แล้ว!”
สถานการณ์ประหลาดชวนขนลุกนี้ทำให้หลี่เสวี่ยโม่ไปต่อก็ไม่ได้ ถอยหลังก็ไม่ดี
เมิ่งเหลียนมองภาพตรงหน้า ก่อนหลับตาลงอย่างเศร้าสลด
เขาพึมพำ “สัตว์ประหลาด... สัตว์ประหลาดสมควรตาย! หัวหน้าทีมกลายเป็นสัตว์ประหลาดแล้ว! สัตว์ประหลาดสมควรตาย!”
เขาลืมตาขึ้น แล้วบังคับเมคาพุ่งไปข้างหน้าอย่างแรง กระแทกเข้าใส่เมคาของจ้าวจงอวี่เต็มเหนี่ยว
เมคาของจ้าวจงอวี่ถูกชนกระเด็น
จ้าวจงอวี่เกือบกระเด็นออกมาจากห้องนักบิน “เมิ่งเหลียน ออกมาสิ! ฉันเป็นหัวหน้าทีมของนายนะ”
น้ำเสียงประหลาดนั่น...
หลี่เสวี่ยโม่รู้สึกขนหัวลุกซู่
เมิ่งเหลียนชักดาบ เตรียมพุ่งเข้าไปอีกครั้ง
ทันใดนั้น ปากกระบอกปืนใหญ่ก็ผุดออกมาจากใต้กล้องบินหลายสิบตัวกลางอากาศ
พวกมันกันไม่ให้คนอื่นเข้าใกล้ แล้วล้อมเมคาของจ้าวจงอวี่ไว้เป็นวง ก่อนเปิดฉากระดมยิง
เมิ่งเหลียนกับหลี่เสวี่ยโม่ถูกบีบให้ถอยร่นไม่หยุด
ขณะเดียวกัน เมคาของหลินโม่ก็ยิงปืนใหญ่แสงใส่ฝูงคนเป็นชุด ๆ