สัตว์อินทรีครามเก้าฟ้ากระพือปีกอย่างเดือดดาล แต่ก็ยังไล่ตามยานพาหนะบินได้สีแดงไม่เลิก
เพราะโดนหลอกให้วิ่งไล่มาตลอดทาง พวกมันถึงกับขี้เกียจสร้างพายุหมุนแล้ว
ตอนนี้อยากเข้าไปใกล้ยานพาหนะบินได้ที่อยู่ข้างหน้าก่อนเท่านั้น
เสิ่นเจาหยุ่นถอนหายใจ “เพื่อนร่วมชั้นเสี่ยวเจ๋อ นายทำลายศักดิ์ศรีลูกผู้ชายของสัตว์อินทรีครามเก้าฟ้าเข้าให้แล้วจริง ๆ
ทั้งที่การโจมตีจากข้างล่างรุนแรงกว่าแท้ ๆ แต่มันกลับจ้องไล่ตามพวกเราไม่เลิก”
จวงเยว่เจ๋อที่ค่อย ๆ ปรับตัวเข้ากับความเร็วของยานพาหนะบินได้แล้ว มองเสิ่นเจาหยุ่นอย่างหมดคำจะพูด
ยังมีหน้ามาพูดอีกนะ
สรุปใครกันแน่ที่ทำลายศักดิ์ศรีลูกผู้ชายของสัตว์ประหลาด ใครกันแน่เป็นต้นเหตุ ช่วยรู้ตัวสักนิดได้ไหม?
เสิ่นเจาหยุ่นไม่สนใจ ตะโกนใส่คนของหิมะถล่มรวมตัวที่อยู่ด้านล่างต่อ “ไอ้พวกขยะ กลับไปฝึกยิงปืนใหม่ไป!
พวกนายสี่คนยังยิงฉันไม่โดนสักนัด มิน่าถึงต้องใช้คนสี่คนรุมเพื่อนร่วมทีมฉันคนเดียว
ขยะ ขยะ ขยะ ขยะ...
ขับเมคาอะไร กลับไปขับรถโยกเยกที่บ้านไป๊...”
พอเสิ่นเจาหยุ่นปล่อยคำยั่วยุชุดใหญ่ราวกับแร็ปออกไป เมคาที่กำลังคิดจะหนีก็ยังคิดจะหนีต่อ
เธอบังคับยานพาหนะบินได้ไปพลาง จ้องเมคาลำนั้นเขม็งไปพลาง
คนประเภทที่ไม่สะทกสะท้านอะไรเลยนี่น่าหงุดหงิดที่สุด
ตอนนั้นเอง หลี่เสวี่ยโม่ก็ลากเมคาที่เสียหายเล็กน้อยคลานออกมาจากหลุม
เธอตะโกนตามไป “เมื่อกี้พวกนายไม่ได้บอกให้ฉันยอมแพ้ ให้ฉันยกธงขาวหรอกเหรอ?
ที่แท้ฝีมือมีแค่นี้เองเหรอ?”
ซางกว้านที่กำลังถอยหลัง หน้าดำคร่ำเครียดทันที
แน่นอนว่าเขาโกรธขนาดนี้ เพื่อนร่วมทีมยิ่งเดือดเข้าไปใหญ่
“เพื่อนร่วมทีมเหรอ? ยัยนั่นก็คนของเปลวเพลิงเอ็กซ์เหมือนกัน จัดการพวกมันเลย อวดดีนัก!”
“พวกเราสี่คนจะสู้สองคนนั่นไม่ได้หรือไง?”
“ซางกว้าน อย่าหนี จับสองคนนั้นมาให้หมด หัวหน้าทีมต้องดีใจแน่ที่พวกเราจับคนของอีกฝ่ายได้สองคน”
“ลุยต่อ!”
คนอื่น ๆ ตะโกนอย่างฮึกเหิม
ซางกว้านรีบพูด “ยังมีสัตว์อินทรีครามเก้าฟ้าอีกสองตัว... พวกเราต้องถอยก่อน พวกนายไม่เห็นหรือไงว่ายานพาหนะบินได้สีแดงโดนสัตว์อินทรีครามเก้าฟ้าพันแข้งพันขาอยู่? หัวหน้าทีม...”