“ไปก็ไปสิ!” เสิ่นเจาหยุ่นเดินไปถึงหน้ากระโจม แล้วหยิบจอสมองกลของตัวเองกลับมา
เสิ่นเจาหยุ่นก้าวเข้าไปในกระโจม ก่อนจะถอยกลับมามองลู่ทิงหลาน “รู้ไหมว่าภารกิจระดับ Sของวิทยาลัยอังโกลัวเป็นงานแบบไหน?”
ลู่ทิงหลานหยิบจอสมองกลออกมา “เดี๋ยวฉันถามติงเว่ยเหมิงดูก่อน”
พอข้อความถูกส่งออกไป สายตาของเสิ่นเจาหยุ่นก็หันไปจับจ้องหอสัญญาณที่ซ่อมเสร็จแล้ว
เถาไป๋เซวียนกำลังย่อตัวเช็ดมืออยู่ข้าง ๆ เสิ่นเจาหยุ่นจึงเรียก “ไป๋เซวียน มานี่หน่อย!”
เถาไป๋เซวียนรีบเดินมาหาเสิ่นเจาหยุ่น
เสิ่นเจาหยุ่นเหลือบมองกล้องบินเหนือศีรษะ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
เธอโน้มตัวเข้าไปใกล้ข้างหูของเถาไป๋เซวียน แล้วกระซิบถาม “ระบบของหอสัญญาณเป็นระบบเดียวกับทุ่นสัญญาณหรือเปล่า? เชื่อมโยงกับหอสัญญาณแนวกลางกับแนวตะวันออกไหม? ผลที่ลองทดสอบเป็นยังไงบ้าง?”
เถาไป๋เซวียนมองเสิ่นเจาหยุ่นอย่างประหลาดใจ
รู้ได้ยังไงว่าเมื่อกี้เธอลองถอดรหัสระบบหอสัญญาณไปแล้ว...
เสิ่นเจาหยุ่นอ่านความหมายในแววตาอีกฝ่ายออก “คนทำงานสายเทคฯ ใครจะไม่เคยคันไม้คันมือบ้างล่ะ...”
แค่ซ่อมหอสัญญาณยังใช้เวลาตั้งนาน ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าพวกเขาคงกำลังง่วนกับอย่างอื่นอยู่ด้วย เหมือนเวลาที่เธอเห็นเมคารุ่นใหม่แล้วอยากแกะดูนั่นแหละ
ยิ่งกว่านั้น พวกเขายังมีสมุดบันทึกเล่มนั้นอยู่ในมือ ไม่ลองดูก็แปลกแล้ว
เถาไป๋เซวียนหน้าแดงนิด ๆ รีบเปลี่ยนเรื่อง “เป็นระบบเดียวกัน แค่มีด่านรับข้อมูลจากภายนอกเพิ่มมาอีกชั้น ฉันถอดรหัสไม่ได้ เลยสั่งงานย้อนกลับไม่ได้”