“เมคาสีน้ำเงินอมเหลืองลำนั้น ยิงเมคาสีชมพูทางขวามันเลย!” เสิ่นเจาหยุ่นขยับสองมือเคาะแผงควบคุมอย่างคล่องแคล่ว
ภายใต้การบังคับของเธอ เมคาโทรม ๆ หลบกระสุนหลงทางไปได้อย่างว่องไวอีกนัด
ส่วนเมคาสีน้ำเงินอมเหลืองกับเมคาสีชมพูที่อยู่ไม่ไกล ไม่เพียงเปิดฉากสู้กันเท่านั้น ทั้งคู่ยังทักทายกันอย่างเป็นมิตรแบบไม่คิดยั้งปาก
เสียงคำรามดังมาจากในเมคาสีชมพู “เหรินเหลียง ฉันก็ว่าแล้วว่าต้องเป็นฝีมือแก ไอ้ตัวดี! สู้เมคากับฉันทีไรก็แพ้ เลยกล้าลอบกัดฉันอยู่ข้างหลังสินะ”
“คนอื่นพูดอะไรก็เชื่อหมดเลยหรือไง?” เหรินเหลียงถูกจับได้แล้วยังแถต่อ
แต่สิ่งที่ตอบรับเขาคือการโจมตีที่หนักหน่วงกว่าเดิม
เขาเดือดดาล “ให้ตายสิ เมื่อกี้ฉันยิงแกไปแค่กระสุนเลเซอร์นัดเดียว แกยิงคืนมาตั้งกี่นัดแล้ว คิดว่าฉันสู้แกไม่ได้หรือไง? ฉันยังมีพวก!”
พูดจบเหรินเหลียงก็เริ่มเรียกพวกมาช่วย
บรรยากาศฝั่งนี้จึงยิ่งครึกครื้นกว่าเดิม
เสิ่นเจาหยุ่นทำความดีโดยไม่หวังชื่อเสียงต่อไป
เธอยังคงเคลื่อนตัวไปมาท่ามกลางฝูงเมคา พอเห็นใครคิดจะแอบหนี ก็รีบพุ่งเข้าไปหา
เธอตะโกนเสียงดังลั่น “อย่าปล่อยเมคาสีน้ำเงินลำนั้นหนีไปนะ! เมื่อกี้มันยิงกระสุนเลเซอร์ใส่พวกเราทุกคน! แขนเมคาสีเหลืองลำนั้นโดนมันยิงจนพังไปแล้ว ตอนนี้ยังคิดจะยิงแล้วชิ่งอีกเหรอ?”
เพื่อนร่วมชั้นที่ขับเมคาสีเหลือง ซึ่งกำลังหาโอกาสแก้แค้น แสร้งทำเสียงฮึกเหิมอย่างน่าเวทนา “ใช่ หมอนั่นแหละ ฉันเห็นมันยิงกระสุนเลเซอร์ใส่ทุกคน! รูที่หน้าอกเมคาของจางซานก็เป็นฝีมือมัน!”