เสิ่นเจาหยุ่นมองซิงอวี่แล้วอดส่ายหน้าไม่ได้
อ่อนหัดเกินไป
ถ้าเป็นเธอ ไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้ลงหรอก
ถ้ารู้ว่าคนทำเมคาของตัวเองพังคือคนรู้จัก จะดีแค่ไหนกัน!
เธอไม่เพียงจะเรียกค่าอะไหล่เมคาคืนจากอีกฝ่าย แต่ยังต้องรีดข้าวสักสองสามมื้อด้วย
“ฉันเสียใจตั้งนานแล้ว” เซี่ยซิงอวี่พยักหน้า
เพื่อปิดเรื่องนี้จากทุกคน เธอกลัวว่าพวกเขาจะไปค้นประวัติการแข่งขันของตัวเอง หลังการแข่งขันประเภททีมกับทุกคนเสร็จ เธอก็ยังไปเก็บสถิติการแข่งขันในถ้วยชิงอวี่ต่อ
วันหยุดทั้งวันของเธอแทบทำเอาเหนื่อยตาย
ยิ่งได้อยู่กับเสี่ยวอวิ๋นนานขึ้น เธอก็ยิ่งรู้ว่าก่อนหน้านี้ตัวเองทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังเอาเสียเลย
เรื่องนี้ยิ่งทำให้เธอไม่อยากให้ทุกคนเห็นด้านโง่ ๆ ของตัวเอง
ตอนแรกเธอคิดว่าทุกคนคงหัวเราะเยาะเธอ...
แต่ตอนนี้เธอพบว่าดูเหมือนจะไม่มีอะไรเลย
ไม่สิ มีแค่จวงเยว่เจ๋อคนเดียวที่หัวเราะเยาะเธอ
เธอเงยหน้าขึ้น มองเสิ่นเจาหยุ่นพลางยิ้ม “ฉันอยากได้เมคาชีวภาพ! แต่ฉันมีเงิน เดี๋ยวโอนให้เธอตอนนี้เลย!”
“ถ้าอยากได้เมคาชีวภาพก็รอไปก่อน ตอนนี้ยังไม่สมบูรณ์พอ รอพัฒนาจนเสร็จแล้วจะให้เธอหนึ่งเครื่อง” เสิ่นเจาหยุ่นพยักหน้า
จากนั้นเธอก็หันไปมองหลินชิง “ถ้าอย่างนั้นจะลองคิดใหม่อีกทีไหม ว่าจะเข้าชมรมเปลวเพลิงเอ็กซ์หรือเปล่า?
ชมรมเปลวเพลิงเอ็กซ์มีลูกพี่ลูกน้องของนายอยู่ด้วยนะ”
หลินชิงดึงแขนเสื้อเบา ๆ แล้วหันไปมองโบรกเกอร์จาง “ส่งแบบฟอร์มมาให้ฉัน ฉันจะเข้าชมรมเปลวเพลิงเอ็กซ์”