ไฟในห้องพักหลังเวทีค่อนข้างสลัว
เซี่ยซิงอวี่ก้มหน้า จนมองไม่ออกว่าสีหน้าของเธอกำลังอึดอัดหรืออยากร้องไห้กันแน่
โบรกเกอร์จางเท้าคางด้วยมือข้างเดียวอยู่ข้าง ๆ เงียบมาตลอด
เขาจ้องเซี่ยซิงอวี่ พลางส่ายหน้าช้า ๆ คิ้วขมวดเข้าหากัน
เขารู้สึกว่าหัวเริ่มยุ่งเหยิงไปหมดแล้ว
พวกเขากำลังพูดอะไรกัน ทำไมเขาถึงฟังไม่รู้เรื่อง
หั่วเฟิ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของหลินชิงแท้ ๆ แล้วหลินชิงจะหึงลูกพี่ลูกน้องตัวเองไปทำไม?
ลูกพี่ลูกน้อง? หึงหวง? คนรัก?
โบรกเกอร์จางสะดุ้งเฮือก ก่อนจะหันไปมองหลินชิงด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
เพราะงั้น...ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว!
เขาคว้าไหล่หลินชิงหมับ “นายหลอกฉัน! หั่วเฟิ่งไม่ใช่ลูกพี่ลูกน้องของนาย แต่เป็นคนรักของนายมาตลอด!”
เซี่ยซิงอวี่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือที่จับเสิ่นเจาหยุ่นอยู่คลายออกทันที
เธอรีบพูดเสียงดัง “พวกเราไม่ได้เป็นญาติสายเลือดเดียวกัน!”
“แค่ก ๆ ๆ...” หลินชิงที่กำลังกุมอกอยู่ไอแห้ง ๆ ออกมาอย่างเจ็บปวด
เขารีบโบกมือ “แค่ก...ไม่...แค่ก ไม่ใช่!”
เติ้งอีหลินมองคนกลุ่มนี้ แม้จะยังอยากดูต่อ แต่จอสมองกลแจ้งว่าอาหารที่เธอสั่งมาถึงแล้ว
เธอกระทืบเท้า ได้แต่ต้องออกไปรับอาหารก่อน
โบรกเกอร์จางหันไปมองหั่วเฟิ่ง แล้วเดินเข้าไปหาหลินชิง
“นายเล่นซ่อนความจริงไว้กลางแสงไฟกับฉันเหรอ! ให้ตายสิ บอกฉันว่าคนรักเป็นลูกพี่ลูกน้อง แบบนี้ใครจะไปสงสัยลง!” โบรกเกอร์จางคว้าไหล่หลินชิงไว้แน่น แล้วเขย่าอย่างแรงไม่หยุด...