ในร้านขายเมคาของซูไหลเท่อ เสียงเรียกร้องซื้อเมคาดังขึ้นเรื่อย ๆ ทันใดนั้นก็มีเด็กสาวในชุดกระโปรงสีเหลืองวิ่งพรวดเข้ามาจากหน้าร้าน
เธอกำจอสมองกลไว้แน่น ก่อนตะโกนเสียงดังว่า “พี่! อย่าซื้อพิโรธคลื่นคลั่งนะ! เมคาซีรีส์นี้ของซูไหลเท่อมีข้อบกพร่อง อย่าเอาตัวเองไปเป็นหนูทดลองเชียว!”
เสียงตะโกนของเธอทำเอาคนทั้งร้านที่กำลังส่งเสียงเอะอะเงียบกริบ ทุกคนหันมามองเธอเป็นตาเดียว
พนักงานของซูไหลเท่อเอ่ยอย่างไม่พอใจว่า “ข้อบกพร่องอะไรกัน หนูน้อยอย่าพูดส่งเดชสิ!”
เด็กสาวชูจอสมองกลขึ้นแล้วตะโกนว่า “ตอนนี้ข่าวแพร่ไปทั่วอินเทอร์เน็ตแล้ว! มีคนเปิดโปงในงานแข่งรวมหลายสถาบัน! พี่จ่ายเงินไปหรือยัง?”
คนอื่น ๆ ลนลานหยิบจอสมองกลออกมาตรวจดู
เด็กหนุ่มคนหนึ่งโผล่หน้ามาตอบว่า “ยัง! ใกล้จะถึงคิวฉันแล้ว!”
เด็กหญิงรีบเข้าไปฉุดเขา “ไป ๆ ๆ ไปซื้อเมคาข้ามระดับของจู่จงดีกว่า! ใคร ๆ ก็บอกว่าเมคาของจู่จงได้มาตรฐานอุตสาหกรรม”
“ไม่เอาน่า... ฉันซื้อมาเก็บสะสมต่างหาก!” เด็กหนุ่มคว้าโซฟาไว้ ไม่ยอมไป
เขาพูดยังไม่ทันขาดคำ คนที่ต่อแถวอยู่ข้างหน้าก็พากันตะโกนขึ้นมา
“พิโรธคลื่นคลั่งมีข้อบกพร่อง แล้วยังเอาออกมาขายอีกเหรอ?”
“รับประกันสองปี ดูแลทุกเดือน... นึกว่าเป็นสวัสดิการที่พวกคุณแถมให้ ที่ไหนได้เป็นแค่แผ่นแปะอุดรูรั่วของสินค้า!”
“คืนเงินมา! ฉันไม่ยอมเป็นไอ้โง่ ไม่ยอมเป็นหนูทดลอง!”
“ซูไหลเท่อ พวกคุณไม่ละอายใจบ้างหรือไงที่ทรยศความไว้วางใจของเรา? เงินที่พวกคุณหามาเป็นเงินสกปรกทั้งนั้น!”