เสิ่นเจาหยุ่นยอมแพ้ให้ผู้ชมกลุ่มนี้จริง ๆ แต่ละคนโหดกว่าเธอเสียอีกได้ยังไง?
เธอตะโกนใส่จอสมองกลว่า “เสวี่ยโม่ ใกล้ได้เวลาแล้วนะ จะเอาเซนเซอร์ไหม?”
แล้วเธอก็เห็นหลี่เสวี่ยโม่กำลังเล่นโยนขวดน้ำกับแฟนคลับของพี่โหดอยู่เหมือนกัน
เสิ่นเจาหยุ่นเงียบกริบไปทันที
เธอถอนหายใจแล้วหันหน้าหนี ไม่มองหลี่เสวี่ยโม่
ช่างเถอะ ให้เจ้าตัวตัดสินใจเองก็แล้วกัน
หลี่เสวี่ยโม่ไม่มีเวลามาสนใจทางเสิ่นเจาหยุ่นเสียที่ไหน
ตอนนี้เธอกำลังสอดส่ายสายตาและเงี่ยหูฟังรอบทิศ ช่วยหาเป้าหมายให้เซี่ยซิงอวี่อยู่
อีกอย่าง เสี่ยวอวิ๋นทำอะไร เธอก็วางใจ!
เธอโผล่หัวพ้นพนักเก้าอี้ ชี้ไปยังคนฝั่งตรงข้ามคนหนึ่งแล้วพูดอย่างตื่นเต้นว่า “ซิงอวี่ จัดการคนนั้นเลย คนที่มัดผมหางม้าแล้วพันผ้าพันคอน่ะ! ฉันเห็นนะ หน้าผากเธอโดนคนนั้นปาใส่”
เซี่ยซิงอวี่ยกมือกุมก้อนบวมบนหน้าผากด้านซ้าย
เธอหรี่ตา “คนที่อยู่ห่างไปห้าเมตรน่ะเหรอ?”
“ใช่ ๆ ๆ!” หลี่เสวี่ยโม่พยักหน้ารัว
มุมปากเซี่ยซิงอวี่เบี้ยวไปข้างหนึ่ง เท้าขวาถอยหลังหนึ่งก้าว มือขวาที่ถือขวดน้ำหมุนวนสามรอบ
เหวี่ยงแขนเต็มแรง ง้างจนได้ที่ แล้วขวดน้ำในมือก็พุ่งออกไป
จากนั้นก็ไปกระแทกหัวผู้ชายคนหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปห้าเมตรพอดี
ชายคนนั้นเด้งตัวลุกขึ้นมาทันที กวาดตามองซ้ายขวา “เชี่ย! ใครปาขวดน้ำใส่วะ? ฉันจะเอาคืน!”
“ฮ่า ๆ ๆ...” หลี่เสวี่ยโม่กลั้นหัวเราะไม่อยู่
“เฮ้อ!” จวงเยว่เจ๋อส่ายหน้าอย่างจนใจ
ติงเฉิงยวี่ถอนหายใจ “ซิงอวี่เอ๊ย กลับไปฝึกความแม่นหน่อยเถอะ!”
เซี่ยซิงอวี่กัดฟัน ผู้ชายคนนั้นจะหันหัวมาทำไมกะทันหันเล่า!