“สรุปพวกเธอคิดว่าฉันเป็นคนบังคับงั้นเหรอ?” เสิ่นเจาหยุ่นยกเมคาของหัวหน้าทีมคลื่นซัดคลื่นโถมขึ้นมาเบา ๆ แล้วเขย่าสองทีอย่างเอื่อยเฉื่อย
ชิ้นส่วนเมคากองหนึ่งพลันร่วงกราวลงพื้น
“ไม่ใช่! เป็นความผิดของจวงเยว่เจ๋อต่างหาก ถ้าเขาไม่โวยวายเสียงดัง หมายเลข 3 จะระเบิดได้ยังไง?” เซี่ยซิงอวี่เข้าข้างเสี่ยวอวิ๋นอย่างไร้หลักการสุด ๆ
เสิ่นเจาหยุ่นมองเซี่ยซิงอวี่ด้วยความพอใจ เด็กคนนี้สอนง่ายจริง ๆ
เธอกล่าวว่า “พวกเธอน่าจะขอบคุณฉันนะ ที่ปรับโหมดป้องกันของเมคาพวกนี้แล้ว ไม่อย่างนั้นคงรับมือการระเบิดตัวเองเมื่อกี้ไม่ไหวหรอก”
“เมคาของพวกเธอถูกดัดแปลงแล้วเหรอ?” หมายเลข 4 แห่งคลื่นซัดคลื่นโถมที่ยังกุมหน้าอกอยู่พลันเข้าใจขึ้นมา
มิน่าล่ะ เมคาของไอ้แซ่จวงถึงตกจากดาดฟ้าลงมาชั้นล่างแล้วยังขยับได้
ส่วนเขาทั้งที่หลบอยู่หลังเมคา “ฉันไม่ใช่ของมหาวิทยาลัยเซี่ย” แล้วแท้ ๆ ตัวเองยังบาดเจ็บอีก
หัวหน้าทีมคลื่นซัดคลื่นโถมลองควบคุมเมคาของตัวเอง หวังจะดิ้นให้หลุดจากการควบคุมของเมคาสีเงินดำ
แต่หน้าจอเมคาของเขากลับแสดงสัญญาณเตือนความขัดข้องสีแดงไม่หยุด
เมคาของเขาพังแล้วเหมือนกัน!
เป็นเมคารุ่นแรกศูนย์เหมือนกันแท้ ๆ แต่ของทีมคู่แข่งกลับไม่พัง...
ที่แท้พวกนั้นดัดแปลงเมคาเป็นนี่เอง ถึงได้อธิบายได้ว่าทำไมเมคาของเธอถึงมีปากกระบอกปืนที่ดูไม่สมเหตุสมผลอยู่เต็มไปหมด