ชั่วพริบตาเดียว นักเรียนแถวหลังก็หันขวับมามองที่ของเสิ่นเจาหยุ่นพร้อมกัน
เสิ่นเจาหยุ่นถอนหายใจ ยอมรับกรรม
จากประสบการณ์เก่า ๆ อีกเดี๋ยวเธอคงโดนทำโทษเรื่องสภาพร่างกาย
ถ้าลงโทษด้วยการออกกำลัง สภาพร่างกายตอนนี้ของเธอก็ไม่รู้จะทนจนจบได้ไหม
เตรียมใจไว้แล้ว เธอกำลังจะก้าวออกไป
แต่หลิวเหวินจ้งทางนู้นกลับโบกมือพลางตะโกนเสียงดังก่อน “อาจารย์ครับ เธออยู่แถวหลังสุด ที่สามจากซ้าย!”
เสิ่นเจาหยุ่นขมวดคิ้วทันที
ให้ตายเถอะ ไอ้นี่ยังตามมาฆ่าไม่เลิก!
เธอรีบเผยอออกมาจากกลุ่ม ยืดอกเชิดหน้า ยืนตัวตรง
แล้วตะโกนเสียงดัง “รายงานอาจารย์! ผมมาสาย ผมผิดเอง! ผมไม่ได้ตั้งใจรบกวนอาจารย์ตอนสอน กะว่าจะลงไปหาอาจารย์หลังเลิกคาบเพื่อสารภาพผิด!”
เดิมทีอวี๋หย่งทำหน้าตึง พอเห็นท่ายืนมาตรฐานของเสิ่นเจาหยุ่น แล้วได้ยินคำอธิบาย สีหน้าก็ดีขึ้นหน่อย
ตอนเขาพูดน่ะ รังเกียจคนมารบกวนที่สุดเลย
เขาพยักหน้าเล็กน้อย “เธอมาสายน่ะผิดจริง แต่ว่า...”
“อาจารย์ครับ หล่อนโกหก หล่อนไม่ได้กะจะไปสารภาพผิดกับอาจารย์หลังเลิกคาบหรอก หล่อนแค่จะตีเนียน” หลิวเหวินจ้งที่อยู่ข้างล่าง พอเห็นสีหน้าอาจารย์ ท่าทางจะปล่อย ๆ ไป รีบสาดโคลนใส่ทันที
เสิ่นเจาหยุ่นอยากด่าไอ้นั่นสักประโยค
แต่พอเจอสายตาของอวี๋หย่งเข้า เธอก็เบิกตากว้าง สบตากลับด้วยแววตาใสซื่อบริสุทธิ์
สถานการณ์แบบนี้ ยอมอ่อนดีที่สุดแล้ว
อวี๋หย่งสัมผัสได้ถึงความสง่าผ่าเผยชอบธรรมที่แผ่ออกจากตัวเสิ่นเจาหยุ่น