หลิวเหวินจ้งคอยจับตาดูเสิ่นเจาหยุ่นมาตลอด พอเห็นท่าทางของเธอ เขาก็พออกพอใจในใจเป็นที่สุด
ไก่อ่อนก็คือไก่อ่อนนั่นแหละ!
เสิ่นเจาหยุ่นซ้อมไปไม่กี่นาทีก็พักไปห้านาที
ที่จริงเธอแค่กวัดแกว่งทวนสองสามทีก็กลับมาจับจังหวะได้แล้ว
ทวนยาวน่ะเธอไม่ใช่ของแปลกใหม่ เรื่องสำคัญกว่าคือต้องถนอมแรงไว้ก่อน
เก็บแรงไว้จะได้มีแรงสู้กับหลิวเหวินจ้งทีหลังไง!
แน่นอนว่าตอนพักเธอก็แอบสังเกตพฤติกรรมการซ้อมของหลิวเหวินจ้งที่อยู่ไม่ไกลด้วย
อืม แรงเยอะก็จริง แต่ฝีเท้าค่อนข้างช้า
นิสัยชอบก้าวขาซ้ายก่อน แถมยังลุยแบบบุ่มบ่ามอีก...
โจมตีจุดชีพจรจุดแรกบนแผ่นหลังจะทำให้แขนเขาชา...
ตีบั้นเอวจะทำให้เขาหมดแรง...
เสิ่นเจาหยุ่นมองพลางคิดไปด้วย ในหัวคำนวณไว้หมดแล้วว่าอีกเดี๋ยวจะรับมือกับหลิวเหวินจ้งยังไง
แต่ในสายตาของหลิวเหวินจ้งที่คอยจับตาดูคู่ต่อสู้อยู่ตลอด เห็นแต่ความกระจอกของเธอ
ซ้อมมาตั้งสิบนาที ขยับแค่ไม่กี่ทีก็ลากทวนยาวลงกับพื้นอีก
เขาคิดว่าชัยชนะต้องเป็นของเขาชัวร์!
อวี๋หย่งคอยจับเวลามาตลอด พอครบยี่สิบนาทีปุ๊บ เขาก็รวมแถวทันที “เอาล่ะ! ทวนยาวเอาไปเก็บที่เดิม สามนาทีเข้าแถวรวมพล! ใครมาช้าก็โดนทำโทษด้วยกันหมด!”
สิ้นเสียงเขา ทุกคนก็วิ่งพรวดไปที่กำแพง เก็บทวนยาวตั้งไว้ที่เดิมอย่างเรียบร้อย แล้วรีบวิ่งกลับไปยืนเข้าแถวตรงจุดรวมพลเมื่อกี้
อวี๋หย่งมองดูแถวที่จัดเป็นระเบียบ พยักหน้าอย่างพอใจ “ฉันดูที่พวกเธอแสดงออกมาเมื่อกี้แล้วพอใจมาก!
ต่อไปก็ถึงคิวของนักเรียนสองคนที่เลือกไว้เมื่อกี้ลงมือฝึกจริง เสิ่นเจาหยุ่น หลิวเหวินจ้ง พวกเธอพร้อมหรือยัง?“