เดิมทีเหยียนจื่อกวงหันจอสมองกลไปทางเสิ่นเจาหยุ่น แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร ตอนนี้กลับหันไปทางหม่าหลินกับคณะอาจารย์แทน
มุมปากของเขายกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
เขาแค่นเสียงเย็นชา “ให้คณบดีหม่าหลินไปถามสิ”
“เอ๊ะ คนที่ยืนอยู่ข้างเสิ่นเจาหยุ่นนั่นใช่ฟางเยว่หรือเปล่า? ฟางเยว่ก็เป็นคนของจู่จงเหมือนกันเหรอ?” หม่าหลินมองไปทางเสิ่นเจาหยุ่น แล้วก็เห็นฟางเยว่ในชุดภูมิฐาน
อาจารย์ที่อยู่ข้าง ๆ พยักหน้าอย่างยินดี “ใช่! เขาต้องเป็นคนของจู่จงแน่ ๆ เสื้อผ้าที่ใส่อยู่เป็นคอลเลกชันเดียวกับอาจารย์หานทั้งนั้น เดี๋ยวฉันเรียกเขามานะ!”
“นี่เป็นศิษย์เก่าดีเด่นที่หาได้ยากในรอบร้อยปีของสถาบันสหพันธ์ที่หนึ่งเลยนะ!” หม่าหลินตบมืออย่างตื่นเต้น
“เดี๋ยวฉันเรียกเขามา เขาเป็นลูกศิษย์ของฉัน” กวนมู่เฉิงหยิบจอสมองกลออกมาอย่างยินดี ทว่าจู่ ๆ สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นไม่น่าดู
บนจอสมองกลของเธอ มีข้อความหนึ่งที่ซุนเจียโย่วส่งมาส่องกะพริบอยู่
[ไม่มีใครช่วยสถาบันสหพันธ์ที่หนึ่งได้หรอก ต่อให้จู่จงมาก็ช่วยไม่ได้ ด้วยฝีมือของนักศึกษาสาขาการผลิตเมคาของสถาบันสหพันธ์ที่หนึ่ง คราวนี้สถาบันสหพันธ์ที่หนึ่งคงคว้าสามอันดับแรกไม่ได้ด้วยซ้ำ]